Έφτασε λοιπόν και φέτος η 21η Μαρτίου, η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και η συντακτική ομάδα του Παλκοσένικου έχει ξεκινήσει ήδη απ’ τη Δευτέρα ένα εβδομαδιαίο ποιητικό αφιέρωμα. Κάθε μέρα αναρτούμε στίχους από κάποιο ποίημα, το αγαπημένο της καθεμιάς συντάκτριας και του καθενός συντάκτη της ομάδας του Παλκοσένικου.
Παράλληλα, μπορείτε και εσείς να τιμήσετε τη σπουδαία αυτή ημέρα, γράφοντας τους δικούς σας αγαπημένους στίχους, στο αντίστοιχο post, στη σελίδα μας στο Facebook και στο Instagram.
Συντάκτης: Άννα Βαμβακάρη
Η σημερινή επιλογή μας είναι το συγκλονιστικό ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη με τίτλο “Μη σημαδέψεις την καρδιά μου”.
Αδερφέ μου, σκοπέ
αδερφέ μου, σκοπέ
σ’ ακούω να περπατάς πάνω στο χιόνι
σ’ ακούω να περπατάς πάνω στο χιόνι
σ’ ακούω που βήχεις μες στην παγωνιά
σε γνωρίζω, αδερφέ μου
και με γνωρίζεις.
Στοιχηματίζω ότι έχεις μια κοριτσίστικη φωτογραφία
στην τσέπη σου.
Στοιχηματίζω αριστερά μέσα στο στήθος σου,
πως έχεις μια καρδιά.
Θυμάσαι;
Είχες κάποτε ένα τετράδιο ζωγραφισμένο χελιδόνια
είχα κάποτε ονειρευτεί να περπατήσουμε κοντά – κοντά
στο κούτελό σου ένα μικρό σημάδι απ’ την σφεντόνα μου
στο μαντήλι μου φυλάω διπλωμένα τα δάκρυά σου
στην άκρη της αυλής μας έχουν ξεμείνει τα σκολιανά
παπούτσια σου
στον τοίχο του παλιού σπιτιού φέγγουν ακόμα
με κιμωλία γραμμένα τα παιδικά μας όνειρα.
Γέρασε η μάνα σου σφουγγαρίζοντας τις σκάλες
των υπουργείων
το βράδυ σταματάει στη γωνιά
κι αγοράζει λίγα κάρβουνα απ’ το καρότσι του πατέρα μου
κοιτάζονται μια στιγμή και χαμογελάνε
την ώρα που εσύ γεμίζεις τ’ όπλο σου
κ’ ετοιμάζεσαι να με σκοτώσεις.
Βασίλεψαν τα πρωϊνά σου μάτια πίσω από ένα κράνος
άλλαξες τα παιδικά σου χέρια μ’ ένα σκληρό ντουφέκι
πεινάμε κ’ οι δυό για ένα χαμόγελο
και μια μπουκιά ήσυχο ύπνο.
Ακούω τώρα τις αρβύλες σου στο χιόνι
σε λίγο θα πας να κοιμηθείς
καληνύχτα, λυπημένε αδερφέ μου
αν τύχει να δεις ένα μεγάλο αστέρι,
είναι που θα σε συλλογίζομαι
καθώς θ’ ακουμπήσεις τ’ όπλα σου στη γωνιά,
θα ξαναγίνεις
ένα σπουργίτι.
Κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις
χτύπα με αλλού
μη σημαδέψεις την καρδιά μου.
Κάπου βαθιά της ζει το παιδικό σου πρόσωπο.
Δεν θα’θελα να το λαβώσεις.
*Εικόνα: “Η αυγή”, του C.R.W. Nevinson