Επιμέλεια συνέντευξης: Κωνσταντίνος Αβράμης
Σήμερα στο Παλκοσένικο έχουμε τη μεγάλη χαρά να φιλοξενούμε την ηθοποιό Ανδριάνα Νίκλη και να κουβεντιάζουμε μαζί της, με αφορμή την παράσταση Hero’s Path στην οποία πρωταγωνιστεί και που ανεβαίνει κάθε Τρίτη στις 21:30 στο Από Κοινού Θέατρο.
Πόσο αλγοριθμικές έχουν γίνει οι ζωές μας;
Σε μεγάλο βαθμό λειτουργούμε με όρους απόδοσης, στόχων και μετρήσιμων αποτελεσμάτων. Ο αλγόριθμος δεν είναι μόνο ψηφιακός, είναι ο τρόπος που οργανώνουμε τον χρόνο, το σώμα και τις επιλογές μας με βάση την αποτελεσματικότητα.
Ο όρος “hero’s path” χρησιμοποιείται κατ’ εξοχήν στη βιομηχανία του θεάματος για τη στερεότυπη και δοκιμασμένη πορεία που πρέπει να ακολουθήσει ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας, για να μπορέσει να ταυτιστεί μαζί του ο θεατής. Πως επηρεάζει ο mainstream κινηματογράφος τη ζωή μας;
Ο mainstream κινηματογράφος καθιερώνει αφηγηματικά πρότυπα επιτυχίας: δοκιμασία, υπέρβαση, νίκη. Αυτή η γραμμική αφήγηση περνά στη ζωή μας ως μοντέλο “σωστής πορείας”, δημιουργώντας προσδοκίες για συνεχή εξέλιξη και διαρκή επιβεβαίωση.
Η παράσταση χωρίζεται σε κεφάλαια και φέρει συγκεκριμένες συνθήκες επιβράβευσης ή τιμωρίας. Πρόκειται για έναν κόσμο πολύ παρεμφερή με την καλλιτεχνική εκπαίδευση. Είναι κάτι που έχετε βιώσει; Και αν ναι, πόσο δύσκολο ήταν να το φέρετε επί σκηνής;
Ναι, η καλλιτεχνική εκπαίδευση συχνά λειτουργεί με όρους αξιολόγησης και σύγκρισης. Ως δεδομένο παίρνουμε και ότι υπάρχει βαθμολογία. Αυτό είναι γεγονός που αυτόματα περιορίζει την καλλιτεχνικότητα και την ελεύθερη εξέλιξη της δημιουργικότητας του καθενός. Θα έπρεπε να μαθαίνουμε τεχνική και πάνω σε αυτήν να καλλιεργούμε την καλλιτεχνική μας ταυτότητα και όχι να αξιολογούμαστε με βάση την απόδοση μαθητή.
Μιλάτε για την «ψυχή». Τι ακριβώς σημαίνει η λέξη αυτή για εσάς;
Η ψυχή είναι ο εσωτερικός πυρήνας που δεν μετριέται. Είναι άυλη. Είναι η πρόθεση πίσω από την πράξη, η ποιότητα της παρουσίας. Όταν μιλάω για “απώλεια ψυχής”, εννοώ την απώλεια αυτής της εσωτερικής αλήθειας και της προσωπικής ενέργειας του καθενός.
Έχει αλλάξει ο χορός στην Ελλάδα; Τι είναι το immersive dancetheater;
Ο χορός στην Ελλάδα έχει γίνει πιο υβριδικός και διαθεματικός. Υπάρχει έντονος πειραματισμός. Το immersive dancetheater είναι μια μορφή που συνδυάζει σώμα-χορό, λόγο και τεχνολογία δημιουργώντας μια συνθήκη όπου ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς, αλλά τοποθετείται μέσα σε ένα σύστημα ή καλύτερα μέσα σε μια εμπειρία.
Στην παράσταση φαίνεται σαν η τεχνολογία να αποτελεί όργανο επιβολής και οργάνωσης. Ποια είναι η χρήση της τεχνολογίας μέσα στη διαδικασία της πειθαρχίας που βιώνουμε;
Η τεχνολογία λειτουργεί ως μηχανισμός οργάνωσης και ελέγχου: καταγράφει, αξιολογεί, επιβραβεύει. Στην παράσταση, δεν είναι εχθρός, αλλά εργαλείο που αποκαλύπτει πώς εσωτερικεύουμε την πειθαρχία. Αντίστοιχη παράθεση η χρήση χιλιάδων εφαρμογών οργάνωσης πχ. Notion, Google calendar etc.
Σε ποιο στάδιο του παιχνιδιού βρίσκεστε προσωπικά;
Βρίσκομαι σε φάση μετάβασης: ανάμεσα στην απόδειξη και στη συνειδητή επιλογή. Με ενδιαφέρει πλέον λιγότερο η επιτυχία ως αποτέλεσμα και περισσότερο η ελευθερία ως στάση. Επομένως θα έλεγα ότι βρίσκομαι στα απόνερα του επίπεδου 3 της παράστασης μας. Αξιολογώ.
Είδαμε μια σχετικά σύντομη παράσταση που πυκνώνει ένα μεγάλο, εκτενές και πολυδαίδαλο ζήτημα· πως αποφασίσατε να μην δημιουργήσετε κάτι μεγαλύτερης διάρκειας; Πως έχει αλλάξει το attention span των θεατών;
Η συμπύκνωση ήταν συνειδητή επιλογή. Ήθελα ένα έργο με ένταση και καθαρότητα. Στόχος ήταν να παρουσιαστεί η κατάσταση. Η αξιολόγηση θα επιθυμούσαμε να γίνει από το ίδιο το κοινό. Θα επιθυμούσαμε να προβληματιστεί το κοινό. Το attention span έχει όντως μεταβληθεί, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι θεατές δεν αντέχουν τη διάρκεια, όχι πάντα τουλάχιστον. Ίσως να σημαίνει ότι απαιτούν ακρίβεια ή dopamine hits.
Αυτή είναι η πρώτη δουλειά, αν δεν κάνω λάθος, που φέρει τη δική σας υπογραφή. Ποια είναι η ταυτότητα της ομάδας και με τι σκέφτεται να ασχοληθεί στο μέλλον;
Η Danzacte Immersive Dancetheater εστιάζει στην ελευθερία και την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από το χοροθέατρο και τις νέες τεχνολογίες. Στόχος είναι η ανάπτυξη έργων που ερευνούν διαφορετικές μορφές ελευθερίας (κοινωνικής, σωματικής και δημιουργικής) μέσα από υβριδικές, σύγχρονες σκηνικές φόρμες.