Είναι σπουδαίο να υπάρχουν τέτοιες παραστάσεις, γιατί το θέατρο δεν είναι το κενό ανάμεσα στη ζωή και στα φώτα των προβολέων…Είναι η ίδια η ζωή μας…
Απαντά ο Μάνος Ζούρας:Ο ρόλος του απολυμαντή μου έμαθε ότι η ζωή μπορεί να είναι απλή και ότι αυτό είναι εντάξει. Πολλές φορές, η υπερσκέψη είναι περιττή και δυσκολεύει τη ζωή παρά τη διευκολύνει. Επίσης μου έμαθε ότι ο καθένας εξελίσσεται με τον χρόνο του και τις προσλαμβάνουσές του, παρά το γεγονός ότι μπορεί να έχουν δουλευτεί κομμάτια σε έναν άνθρωπο, μπορεί την ίδια στιγμή να υπάρχουν μέσα του άλλα τα οποία είναι εντελώς ανεπεξέργαστα. Και ότι όλο αυτό είναι επίσης εντάξει. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος υπεραναλύει πολύ τα πράγματα και καμιά φορά σε βάρος της δράσης. Ο απολυμαντής μου έδειξε ότι καμιά φορά η παρόρμηση και το αυθόρμητο μπορεί να είναι αυτό που χρειάζεται για να πάνε τα πράγματα παρακάτω.
Ποια στοιχεία ψυχικής ανθεκτικότητας ανακαλύψατε στον ρόλο σας; Μήπως στο πίσω μέρος του μυαλό σας είχατε να περάσετε αυτά τα στοιχεία στον θεατή;
Απαντά η Δανάη Ντέμου:
Έχει αναπτύξει την ικανότητα να διατηρεί μία λειτουργική καθημερινότητα γύρω από μία πολύ απαιτητική πραγματικότητα. Η δύναμη της συνυπάρχει με μία μεγάλη ευαισθησία. Η προσφορά της φροντίδας, το νοιάξιμο και η συνεχής, συνεπής παρουσία στο πλευρό του αδερφού της δεν είναι υποχρέωση, αλλά βαθιά αίσθηση ευθύνης και αγάπης έχει γίνει πια αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας της. Το χιούμορ είναι επίσης ένα εργαλείο απόδρασης. Αποσυμπιέζει εντάσεις και βλέποντας τον άνθρωπο της να χαμογελά χαμόγελα κι η ίδια, λυγίζει στις δυσκολίες και ξεσπά – πολλές φορές σε διαφορετικές κατευθύνσεις – αλλά δεν σπάει, προσαρμόζεται. Είναι ξεκάθαρη για μένα η επιθυμία ο θεατής να βρεθεί μπροστά σε μια ηρωίδα που αντέχει τους πολλαπλούς ρόλους που καλείται να ανταποκριθεί, βλέποντάς τη να πέφτει αλλά και να σηκώνεται. Πολύ συχνά δεν επιλέγουμε κάποιους ρόλους στη ζωή· μαθαίνουμε να ζούμε μέσα σε αυτούς. Ήταν συνειδητή επιλογή να φανεί τόσο η ψυχική της ανθεκτικότητα όσο και η στιγμή που λυγίζει. Η καθημερινότητά μας δεν είναι μαύρο–άσπρο. Ελπίζω αυτά τα στοιχεία να έφτασαν στους θεατές που βρέθηκαν μαζί μας στους «Τερμίτες».
Υπήρξαν ανάμεσα στους θεατές και άνθρωποι με αναπηρία; Πώς σας επηρέασε αυτό στην ερμηνεία σας;
Απαντά ο Παναγιώτης Καστρίτσης:
Θα μοιραστώ την πρόσφατη εμπειρία μου, από την τελευταία παράσταση στην οποία ήσουν. Ήταν μια γυναίκα με αμαξίδιο στο κοινό που δεν τη γνώριζα. Κάθε παράσταση φέτος έχει και κάτι διαφορετικό κι αυτό λόγω της μεγάλης επίδρασης που έχει το κοινό. Προσωπικά θα σου πω ότι αυτή την Κυριακή, έπαιξα καλύτερα από κάθε φορά φέτος. Είναι σημαντικό για μένα, πέρα από τους ανθρώπους που έρχονται πιο κοντά στο κομμάτι της αδερφής, να το δουν και όσο γίνεται περισσότερα άτομα που μπορεί να ταυτίζονται με τον ρόλο του αδερφού.