Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Οι Κυριακές μας είναι γεμάτες θέατρο. Μια έξοδος που αγαπάμε οικογενειακώς.
Αυτή τη Κυριακή επιλέξαμε τη παράσταση «Πουπουλapp» στο Θέατρο Αργώ. Σε ένα από τα πιο καλογραμμένα κείμενα παιδικών παραστάσεων από τους Άγγελος Αγγέλου και Έμη Σίνη, που αποδεικνύει πως το παιδικό θέατρο μπορεί να έχει ουσία, χιούμορ και όμορφα μηνύματα που φτάνουν στις καρδιές των παιδιών.
Σε σκηνοθεσία του Φοίβου Συμεωνίδη, όπου ο ρυθμός και η ζωντάνια κυριαρχούν καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια ζωντανή και σύγχρονη παράσταση που συνδυάζει χιούμορ και μουσική κρατώντας τα παιδιά ενεργά και τους μεγάλους το ίδιο χαμογελαστούς από την αρχή μέχρι το τέλος.
Η Ελένη Στρούλια δημιούργησε έναν παιχνιδιάρικο σκηνικό κόσμο. Οι αλλαγές των σκηνικών γίνονταν με έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο, μέσα από ήχους παιχνιδιών όπως το Pac-Man, ενώ οι ηθοποιοί κινούνταν στη σκηνή μιμούμενοι τις χαρακτηριστικές κινήσεις του αγαπημένου ηλεκτρονικού παιχνιδιού.
Τα κοστούμια της Δέσποινας Μακαρούνη είναι ευρηματικά, λειτουργικά και εξυπηρετούν τέλεια την παράσταση καθώς και την γρήγορη εναλλαγή χαρακτήρων.
Η μουσική της παράστασης αντλεί έμπνευση από το αγαπημένο παιχνίδι Pac‑Man και άλλα παιχνίδια αυτής της εποχής. Ο ρυθμός και οι ήχοι θυμίζουν τη μουσική των παλιών ηλεκτρονικών παιχνιδιών, δημιουργώντας μια παιχνιδιάρικη και ζωντανή ατμόσφαιρα. Παράλληλα, περιλαμβάνει στοιχεία ραπ, είναι εύηχη και αρκετά μελωδική, γι’αυτό και οι θεατές την θυμούνται εύκολα.
Η υπέροχη Αφροδίτη Κλεοβούλου στο ρόλο της Στέλλας (μητέρα), με την έντονη σκηνική παρουσία, τη ζωντάνια και την εκφραστικότητα της μας χάρισε ένα χαρακτήρα γεμάτο συναίσθημα, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των μικρών θεατών σε κάθε της εμφάνιση.
Η Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη έδωσε στους χαρακτήρες της ενέργεια, χιούμορ και γρήγορο ρυθμό που τα παιδιά αγάπησαν από την πρώτη στιγμή.
Ο Γιάννης Οικονομίδης, ενσαρκώνοντας τέσσερις διαφορετικούς ρόλους με μοναδικό κωμικό τρόπο και αμεσότητα, χάρισε αμέτρητες στιγμές αυθόρμητου γέλιου.
Ο Δημήτρης Φουρλής με ευαισθησία, χιούμορ και ευελιξία ανέδειξε τη σημασία του ρυθμού σε μια παιδική παράσταση, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των μικρών θεατών. Υποδυόμενος τον Πολύκαρπο ή Πολ ( το παιδί της ιστορίας ) απέδωσε με τρυφερότητα τη διαδρομή ενός χαρακτήρα που στην αρχή μοιάζει να μην βρίσκει τον τρόπο να επικοινωνήσει με τη μητέρα του. Σταδιακά, μέσα από την εξέλιξη της δράσης, η σχέση τους ζεσταίνεται και αποκαθίσταται, χαρίζοντας στο κοινό μια συγκινητική κατάληξη.
Ο Βασίλης Χατζηδημητράκης μέσα από τους πολλαπλούς και εναλλασσόμενους ρόλους του, έφερε στη σκηνή ζωντάνια, χιούμορ και έντονη μουσικότητα. Με ενέργεια και θεατρική ευελιξία κέρδισε αμέσως το κοινό. Η σκηνική του παρουσία ήταν γεμάτη ρυθμό και παιχνιδιάρικη διάθεση, παρασύροντας τα παιδιά να συμμετέχουν με ενθουσιασμό στην εξέλιξη της παράστασης. Κατάφερε να δημιουργήσει στιγμές χαράς, γέλιου αλλά και αγωνίας που ζωντάνεψαν την εμπειρία για τους μικρούς θεατές.
Το «Πουπουλapp» καταφέρνει να ενώσει δύο κόσμους. Την παιδική ματιά του σήμερα και τις αναμνήσεις όσων μεγαλώσαμε τη δεκαετία του ’90. Προσωπικά σε κάποια σημεία ένιωσα σαν να άκουγα τη δική μου μητέρα να φωνάζει στον μικρό μου αδερφό: «Κλείσε αυτό το μαραφέτι να μιλήσουμε σαν άνθρωποι!».
Η παράσταση είναι γεμάτη μικρές αναφορές στη δεκαετία του ’90 και αυτό την κάνει ακόμη πιο γοητευτική για τους μεγαλύτερους θεατές. Είναι όμορφο να βλέπεις θεατρικά έργα που με χιούμορ και τρυφερότητα, εξηγούν στους νεότερους πώς μεγάλωσαν οι προηγούμενες γενιές, δημιουργώντας μια ζεστή γέφυρα ανάμεσα σε παιδιά και γονείς.
Μικροί θεατές – μεγάλες εντυπώσεις
Έχω δύο εκδοχές να σας παρουσιάσω.
Η πρώτη είναι εκείνη του επτάχρονου αγοριού μου, που ξετρελάθηκε και τη χαρακτήρισε ως την «πιο σούπερ» παράσταση που έχει δει. Ο ράπερ Φυλ του Βασίλη Χατζηδημητράκη τον έκανε να γελάσει μέχρι δακρύων. Αλλά και ο Γιάννης Οικονομίδης στον ρόλο του βοηθού της γιατρού, τον έκανε να ξεκαρδιστεί στα γέλια χωρίς να μπορεί να συνέλθει γρήγορα.
Η πέντε χρονών πριγκιπισσούλα μου, από την άλλη, με την έντονη ενσυναίσθηση που τη χαρακτηρίζει, παρατηρούσε τις εξελίξεις και ανησυχούσε διαρκώς. Τρεις φορές με ρώτησε αν θα τα καταφέρουν οι ήρωες.
Την καθησύχασα και εκείνη συνέχισε να παρακολουθεί εναλλάσσοντας συναισθήματα. Φώναζε χαρούμενη, διασκέδαζε και συμμετείχε μαζί με τους πρωταγωνιστές στη συναυλία που λαμβάνει χώρο στο τέλος της παράστασης.
Χειροκρότησε, χόρεψε στον χώρο μπροστά από το κάθισμά της και η μουσική την παρέσυρε. «Εμένα μου άρεσε πιο πολύ το κορίτσι μαμά, η Τζού», μου είπε γελώντας. Και ο Πολ μαμά «ήταν πολύ καλό παιδί», μου εξήγησε.
Η παράσταση διασκεδάζει εξίσου μικρούς και μεγάλους και δημιουργεί κάτι πολύ όμορφο. Μια κοινή εμπειρία, όπου τα παιδιά γελούν και συμμετέχουν, ενώ οι γονείς αναγνωρίζουν κομμάτια από τα δικά τους παιδικά χρόνια. Είναι μια γλυκιά ευκαιρία για τα παιδιά να πάρουν μια μικρή γεύση από το πώς μεγάλωσαν οι γονείς τους.