Και φυσικά ετοιμαστήκαμε γρήγορα, ώστε να προλάβουμε. Αυτή τη φορά επιλέξαμε να βρεθούμε στο θέατρο «Φούρνος» για την παράσταση «Το αγόρι με τα μπλε μαλλιά».Μπαίνοντας σε αυτό το μικρούλι θέατρο, πριν ξεκινήσει η παράσταση, μια κυρία μίλησε στα παιδιά και τους εξήγησε ότι παλιά ο χώρος αυτός ήταν φούρνος, εξού και το όνομα του. Το θέατρο δημιουργήθηκε χωρίς να χαλάσει ό,τι προϋπήρχε με σεβασμό στην ιστορία του χώρου. Τους είπε, πως ακριβώς μπροστά μας, βρισκόταν η καμινάδα απ’ όπου έβγαινε κάποτε ο καπνός.Μου άρεσε πολύ αυτή η στιγμή. Τα παιδιά άκουγαν με προσοχή και ένιωθα πως πριν ακόμα αρχίσει το έργο, είχαν ήδη μπει σε μια άλλη αφήγηση — όχι μόνο θεατρική αλλά και ιστορική. Σαν να τους άνοιγε ένας μικρός διάλογος με το παρελθόν του χώρου, που έκανε την εμπειρία ακόμα πιο ζωντανή.
Πολύ κοντά στη σκηνή είχε μαξιλαράκια σε διάφορα χρώματα, που το κάθε παιδί μπορούσε να επιλέξει που θα κάτσει. Τα φώτα της πλατείας δεν έκλεισαν καθόλου κατά τη διάρκεια της παράστασης, μόνο χαμήλωσαν ελαφρώς. Αυτό ίσως έγινε, γιατί οι μικροί θεατές συμμετείχαν και είναι ένας τρόπος να καταλάβουν ότι είναι και αυτοί μέρος της.
Το σκηνικό που εμπνεύστηκαν ο Ευγένιος Αρβανιτάκης και η Σοφιαλένα Ξεζωνάκη ήταν λιτό αλλά γεμάτο χρώματα και σχήματα. Τίποτα περιττό μόνο ό,τι χρειάζεται. Ήταν λειτουργικό και γεμάτο μικρές λεπτομέρειες, που τα παιδιά μπορούν να ανακαλύπτουν με το βλέμμα τους. Ιδιαίτερα ευφυές και κατάλληλα διαμορφωμένο, αφού διευκόλυνε τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να διακρίνουν με σαφήνεια τα σχήματα και τα χρώματα, ενισχύοντας έτσι τη μαθησιακή τους εμπειρία. Χρώματα όπως το κόκκινο, το πράσινο και το κίτρινο κυριαρχούσαν, ενώ με απλά χαρτόνια σε σχήματα (τρίγωνα τετράγωνα και ορθογώνια) έχτιζαν “το δάσος των σχημάτων και των χρωμάτων”, όπως αναφέρουν στο έργο. Άφηναν χώρο στο παιδικό βλέμμα να ταξιδέψει και στο μυαλό να συμπληρώσει την ιστορία.
Η ματιά της Ελεάννας Σαντοριναίου είναι τρυφερή και καθαρή. Ένιωσα πως αφηγήθηκε αυτή την ιστορία με σεβασμό και αγάπη, σα να μιλάει κατευθείαν στην καρδιά των παιδιών. Τίποτα δεν ήταν βιαστικό. Όλα είχαν το χρόνο τους και την αλήθεια τους, βοηθώντας τη σκηνική ροή να κυλάει φυσικά και χωρίς να χάνει ποτέ τον ρυθμό της. Μου έδωσε την αίσθηση ότι κάποιος φρόντισε αυτή την ιστορία. Ένιωσα, ρυθμό και καθαρότητα, χωρίς τίποτα να μου «φωνάζει» τι πρέπει να σκεφτώ. Υπήρχε χώρος να παρατηρήσω, όπως ακριβώς κάνουν τα παιδιά. Μου άρεσε που η παράσταση δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει, αλλά να επικοινωνήσει.
Πιστεύω ότι ήταν η ψυχή της παράστασης και ότι η ενέργεια της βοήθησε να κυλήσει ομορφότερα η πλοκή της ιστορίας.Αυτό που κράτησα φεύγοντας ήταν η αίσθηση της ομάδας. Φαινόταν πως οι άνθρωποι πάνω στη σκηνή άκουγαν ο ένας τον άλλον και αυτό περνούσε και σε εμάς, στο κοινό. Έφυγα με ένα χαμόγελο και την αίσθηση ότι είδα κάτι φτιαγμένο με αγάπη και φροντίδα. Μια παράσταση που είναι γλυκιά με τα παιδιά. Μας θυμίζει πόσο ανάγκη έχουμε όλοι λίγη φαντασία, χρώμα και καλοσύνη.Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στο να βλέπεις ηθοποιούς που για 11η χρονιά ανεβαίνουν στη σκηνή με την ίδια φρεσκάδα, την ίδια φροντίδα και την ίδια αγάπη.Η Ματίνα Δημητροπούλου, ο Χρήστος Καραβέβας και η Εύη Κολιούλη κουβαλούν αυτή την παράσταση όχι από συνήθεια, αλλά από επιλογή και αυτό φαίνεται σε κάθε τους κίνηση.
Ένιωσα πως παίζουν σαν να είναι η πρώτη φορά. Δεν κρατούν τίποτα για τον εαυτό τους, αλλά μοιράζονται κάτι πολύτιμο. Η μεταξύ τους χημεία και η αίσθηση ομάδας είναι αποτέλεσμα χρόνου, εμπιστοσύνης και κοινής αγάπης για αυτό που κάνουν.
Μικροί Θεατές – Μεγάλες Εντυπώσεις
Τα παιδιά μου πέρασαν πολύ όμορφα. Τους άρεσε η παράσταση, αλλά κυρίως τους άρεσε το ότι ένιωσαν μέρος της.
Το διαδραστικό στοιχείο τους κράτησε σε εγρήγορση. Τους έδωσε χώρο να συμμετέχουν, να απαντούν, να γελούν και να νιώθουν ότι η σκηνή τους ακούει.
Παρόλο που εκείνη την Κυριακή τα περισσότερα παιδιά στο θέατρο ήταν αρκετά μικρότερα από τα δικά μου και δεν συμμετείχαν τόσο ενεργά — όσο κι αν οι ηθοποιοί προσπαθούσαν με υπομονή και επιμονή — βρήκαν τον τρόπο να μπουν στο παιχνίδι και να το απολαύσουν.
Στην κόρη μου άρεσε ιδιαίτερα ο πρωταγωνιστής. Το αγόρι με τα μπλε μαλλιά της τράβηξε την προσοχή από την πρώτη στιγμή και ένιωσε κοντά του, σαν να έβλεπε έναν ήρωα που μπορείς εύκολα να αγαπήσεις και να εμπιστευτείς.
Ανέφερε ακόμη, ότι η αρκουδίτσα ήταν αστεία και ότι μάλλον χρειάζεται μαθήματα μπαλέτου, γιατί δε τα κατάφερνε πολύ καλά.
Ο γιος μου από την άλλη, εντυπωσιάστηκε από έναν μικρότερο ρόλο, που όμως εξυπηρετούσε ουσιαστικά τη ροή του έργου — τον ληστή που εμφανίστηκε για λίγο. Ίσως γιατί είχε ένταση, χιούμορ και μια διαφορετική ενέργεια που ξεχώρισε, αποδεικνύωντας πως ακόμη και οι μικρές εμφανίσεις μπορούν να αφήσουν αποτύπωμα.
Μου άρεσε πολύ το πώς κάθε παιδί βρήκε κάτι διαφορετικό να κρατήσει, κάτι που του μίλησε προσωπικά. Και αυτή είναι η δύναμη μιας παιδικής παράστασης.
Φεύγοντας, σκέφτηκα πόσο απαιτητική και δύσκολη είναι αυτή η δουλειά. Να κρατάς ζωντανή μια παράσταση, να αφουγκράζεσαι κάθε φορά το κοινό σου και να προσπαθείς να το συμπεριλάβεις, ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά διαφορετικών ηλικιών. Είναι μια προσπάθεια που αξίζει σεβασμό.