Αρμπάιτ των Γιώργου Παλούμπη & Αντώνη Τσιοτσιόπουλου 2ος χρόνος Θέατρο Σταθμός

Σεπ 22, 2026

Θέατρο Έρχονται

Αρμπάιτ των Γιώργου Παλούμπη & Αντώνη Τσιοτσιόπουλου | 2ος χρόνος από 14/10 Θέατρο Σταθμός

Αρμπάιτ

των Γιώργου Παλούμπη & Αντώνη Τσιοτσιόπουλου

2ος χρόνος

Θέατρο Σταθμός

Γιατί πάνω απ’ όλα είναι τα λεφτά!

Και για μένα πάνω απ’ όλα είναι τα λεφτά!

Διαβάστε εδώ την κριτική μας για την παράσταση.

Ο Γιώργος Παλούμπης και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, δημιουργοί των παραστάσεων «Εθνικός Ελληνορώσων», «Ματωμένα Χώματα», «Κωλόκαιρος», «Ανεξάρτητα Κράτη», γράφουν και σκηνοθετούν τις ιστορίες του σπονδυλωτού έργου με θέμα την εργασία, που επαναλαμβάνεται μετά την περσινή επιτυχία.

Πρόκειται για μια σπονδυλωτή παράσταση αποτελούμενη από 7 ιστορίες με θέμα την εργασία. Αρμπάιτ (Arbeit) στα γερμανικά σημαίνει δουλειά, εργασία. Η λέξη είναι ευρέως γνωστή από τη φράση Arbeit macht frei που σημαίνει «Η δουλειά απελευθερώνει», η οποία ήταν γραμμένη σε πύλες στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί (π.χ. στο Άουσβιτς). Η εργασία μπορεί πολύ συχνά να αποτελεί καταναγκασμό για τον σύγχρονο άνθρωπο. Μπορεί και όχι.

Το σίγουρο όμως είναι ότι είναι συνδεδεμένη με την προσωπικότητα του κάθε εργαζόμενου. Οι προσωπικότητες ορίζονται λίγο ως πολύ από τη δουλειά που κάνουν. Στις ιστορίες της σπονδυλωτής παράστασης παρακολουθούμε χαρακτήρες σε σχέση με την εργασία τους, με την αναζήτηση εργασίας, με τις αγωνίες της εργασίας και με τις διάφορες μορφές εξάρτησης από αυτήν. Είναι ο άνθρωπος η δουλειά του; Μια θεατρική παράσταση σίγουρα δεν μπορεί να απαντήσει σε κάτι τέτοιο. Μπορεί όμως να καταδυθεί σε ανθρώπινες στιγμές που θέτουν και επαναδιαπραγματεύονται το ερώτημα.

Συντελεστές

Κείμενο – σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης – Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Ερμηνεύουν:

Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου,

Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου

Σκηνικά: Ναταλία Αστυπαλίτη

Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης

Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Αντωνόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Λόξας

Φωτογραφίες: Στάθης Πορονίδης, Ελίνα Γιουνανλή

Βίντεο προώθησης: Ερμής Περιστέρης

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο

Trailer: https://youtu.be/IxWEthG_V7k?si=Gc1tj7Iuq9GizsWe

Πληροφορίες

Παραστάσεις: Από 14 Οκτωβρίου,

κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 20:30,

για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Διάρκεια: 90΄

Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/armapait-2os-xronos/

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό: 17€

Φοιτητικό: 15€

Μειωμένο (Άνω των 65, Ανέργων, ΑμεΑ) και Ομαδικό (15 άτομα+): 12€

Ατέλεια: 10€

Αρμπάιτ των Γιώργου Παλούμπη & Αντώνη Τσιοτσιόπουλου 2ος χρόνος Θέατρο Σταθμός

Έγραψαν για την παράσταση

Πρόκειται για μιαν εξαιρετική σπονδυλωτή παράσταση που θέμα της έχει την εργασία. Η λέξη «Arbeit» είναι δανεισμένη ειρωνικά από την επιγραφή «Arbeit macht frei» («Η δουλειά απελευθερώνει») στις πύλες των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι επτά πρωταγωνίστριες υποδύονται πολλούς διαφορετικούς γυναικείους χαρακτήρες που έχουν εξαρτησιακή σχέση με την εργασία τους.

Η παράσταση θέτει ερωτήματα σχετικά με το αν ο άνθρωπος ορίζεται από τη δουλειά του, χωρίς αυτό να εκλαμβάνεται ως δεδομένο: αντιθέτως, κυριαρχεί η προσέγγιση της εργασίας ως καταναγκασμού, που επιτείνεται από τον σεξισμό που εμπλέκεται στην αμιγώς γυναικεία εργασία.

Νίκος Ξένιος

https://bookpress.gr/politismos/theatro-xoros/24089-armpait-ton-giorgou-paloympi-kai-antoni-tsiotsiopoulou-kritiki

Το συγκλονιστικό με το «Αρμπάιτ» είναι πως δεν προστρέχει σε εύκολες λύσεις. Κάλλιστα μπορούμε να αναπαράγουμε την εύκολη ηθοπλασία για μοχθηρές προϊσταμένες και αγαθές υπαλλήλους. Μα δεν είναι έτσι. Το κεφάλαιο παραμένει συχνά αόρατο, ερεβωδώς παρεμβατικό και παρασκηνιακά καταπιεστικό. Οι περισσότεροι καταπιεστές είναι κρίκοι σε μια αλυσίδα καταπίεσης, όπου και οι ίδιοι αδυνατούν να ξεφύγουν από αυτό που τους επιβάλλεται. Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει όμως και λόγος για να μη δει κανείς αυτό το διαμάντι στο θέατρο Σταθμός.

Κωνσταντίνος Αβράμης

https://palcoscenico.gr/eidame-to-arbeit/

Τίποτα το μοιρολατρικό δεν υπάρχει στο έργο των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου. (…) Το έργο αναβλύζει ότι γράφτηκε με φροντίδα για αυτές τις επτά νέες ηθοποιούς, Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου. Σκηνοθετικά και ερμηνευτικά δεν κραυγάζει για εντυπωσιασμό, για υψηλή καλλιτεχνική αρτιότητα και, όσο οξύμωρο και να φαίνεται κάτι τέτοιο, έρχεται σε πλήρη ανάδειξη του ίδιου του περιεχομένου.

Οι ηθοποιοί, με τη φρεσκάδα, τη νεανική τους όρεξη, λειτουργούν ως ομάδα, με συναδελφική αλληλεγγύη επί σκηνής, κάνοντας ολοφάνερη τη ζέση τους να υπάρχουν… στο θέατρο και στη ζωή. Κι έτσι στιγμές – στιγμές, νιώθουμε ότι βλέπουμε εργαζόμενες που παίζουν θέατρο και όχι το ανάποδο. Βλέπουμε το «εν δυνάμει» τους. Τα σκηνικά (Ναταλία Αστυπαλίτη) και οι φωτισμοί (Γιώργος Αγιαννίτης) ενισχύουν την αίσθηση της απλότητας, του «χειροποίητου», του μη ψευδαισθησιακού, που στη συγκεκριμένη παράσταση ταιριάζει «γάντι». Άλλωστε, και τα γάντια των καθαριστριών δεν έχουν τίποτα το εξεζητημένο. Είναι απλώς κίτρινα και πλαστικά.

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13242775, 3/04/2026