Κάθε Τρίτη με τον Μόρι | Κριτική Θεάτρου

Κριτική Θεάτρου: Κάθε Τρίτη με τον Μόρι

Μια παράσταση για όσους σε ρωτούν «τι κάνεις;» και απαντάς «τρέχω»

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Βαλτινός

Θέατρο Ιλίσια

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σολδάτος

Την περασμένη Παρασκευή, το Palcoscenico βρέθηκε στο Θέατρο Ιλίσια για να παρακολουθήσει την παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι», η οποία επέστρεψε για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Ιλίσια. Ο Γρηγόρης Βαλτινός, με διπλό ρόλο, αυτόν του σκηνοθέτη και του ηθοποιού, συναντά ξανά τον Γιάννη Σαρακατσάνη σε μια ιστορία που έχει πολλά να «πει» σε όσους προσπαθούν να τα προλάβουν όλα στην Αθήνα.

Κριτική Θεάτρου: Κάθε Τρίτη με τον Μόρι Μια παράσταση για όσους σε ρωτούν «τι κάνεις;» και απαντάς «τρέχω» Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Βαλτινός Θέατρο Ιλίσια Γράφει ο Κωνσταντίνος Σολδάτος

Λίγα λόγια για την ιστορία πίσω από το θεατρικό

Η παράσταση ζωντανεύει το πρωτότυπο θεατρικό έργο των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom, βασισμένο στο βιβλίο του δεύτερου, και παρουσιάζει την επανασύνδεση ενός παλιού μαθητή με τον καθηγητή του. Η ιστορία στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ο Μιτς του βιβλίου και του θεατρικού είναι ο ίδιος ο Albom, ο συγγραφέας, ενώ ο Μόρι είναι ο καθηγητής κοινωνιολογίας του στο Πανεπιστήμιο Brandeis.

Το 1995, έπειτα από δεκαέξι χρόνια χωρίς επικοινωνία, ο Albom είδε τυχαία στην τηλεόραση τον παλιό του καθηγητή, Morrie Schwartz, να μιλά για την ασθένειά του. Παρά ταύτα, ενώ είχε υποσχεθεί ότι θα κρατούσαν επαφή μετά την αποφοίτησή του, η δουλειά του ως αθλητικού δημοσιογράφου και ρεπόρτερ, καθώς και οι προσωπικές του φιλοδοξίες, είχαν πλέον αλλάξει τις προτεραιότητές του. Ωστόσο, αυτή η τηλεοπτική συνέντευξη έγινε η αφορμή να επιστρέψει κοντά του, για να αναζητήσει και να θυμηθεί κάτι από τον εαυτό που είχε αφήσει πίσω.

Fun fact: Από αυτές τις συζητήσεις προέκυψε το βιβλίο «Tuesdays with Morrie», που κυκλοφόρησε το 1997. Με την προκαταβολή που εξασφάλισε για το βιβλίο, ο Mitch Albom βοήθησε στην κάλυψη των εξόδων φροντίδας του καθηγητή του, ο οποίος ανησυχούσε για τα χρέη που θα άφηνε στην οικογένειά του.

Γιατί αξίζει, όμως, να δεις την παράσταση;

Το σκηνικό του Γιάννη Μουρίκη, καθώς και ο φωτισμός, με την επιμέλεια της Μελίνας Μάσχα, συνοδεύουν ιδανικά τις χρονικές μεταβάσεις, ενώ οι ζεστοί τόνοι που δημιουργούν ενισχύουν την αίσθηση οικειότητας, δίνοντας χώρο στα δύο πρόσωπα να αναπτύξουν την ιστορία μέσα από τη συζήτησή τους.
Αν ζεις στην Αθήνα και η εβδομάδα σου οργανώνεται γύρω από ένα κλασικό ωράριο εννιά με πέντε, που συχνά τελειώνει αρκετά αργότερα, μάλλον αναγνωρίζεις κάτι σε αυτή την ιστορία. Σύντομα θα σου θυμίσει ότι αυτό που ζουν οι πρωταγωνιστές ίσως είναι η δική σου πραγματικότητα «με άλλα ρούχα».

Η δουλειά που συνεχίζεται και στο σπίτι, το κινητό σε μόνιμη επιφυλακή, οι φίλοι που θα δεις «μόλις χαλαρώσουν λίγο τα πράγματα» και η αγαπημένη σου ασχολία, που σιγά-σιγά θα ξεχάσεις ότι ήταν αγαπημένη σου. Αν αυτή η ιστορία έχει μεγάλη αξία σε επίπεδο νοηματοδότησης, κάπου εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον.

Ο Μιτς έχει γεμίσει τη ζωή του με πράγματα που θεωρεί απαραίτητα —και όλοι μας θεωρούμε— και δυσκολεύεται να χωρέσει μέσα της. Η συνάντησή του με τον Μόρι τον αναγκάζει να ξανακοιτάξει τι είναι αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη. Πόσο χρόνο αφιερώνει στη δουλειά του και πόσο στις σχέσεις του, φιλικές και ερωτικές; Και γιατί οι δεύτερες είναι συνήθως εκείνες που μπορούν να περιμένουν;

Είναι η καλύτερη παράσταση που θα δεις τελευταία; Θα γίνεις σοφότερος βγαίνοντας από το θέατρο; Πιθανότατα όχι.Θα προβληματιστείς; Πιθανότατα ναι.

Ωστόσο, μπορεί να σε αφορά περισσότερο απ’ όσο περιμένεις.

Αν, λοιπόν, η πιο συχνή σου απάντηση στο «τι κάνεις;» είναι «τρέχω», η παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» σε αφορά και αξίζει δύο ώρες από το πρόγραμμά σου. Και ξέρεις, ίσως είναι ευκαιρία να πας με εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο λέτε εδώ και μήνες ότι πρέπει επιτέλους να κανονίσετε κάτι.