Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Σήμερα στο Παλκοσένικο έχουμε τη μεγάλη χαρά να φιλοξενούμε την αγαπημένη ηθοποιό Ελένη Καρακάση και να κουβεντιάζουμε μαζί της με αφορμή την παράσταση «Αλεξάνδρεια», σε σκηνοθεσία Φωκά Ευαγγελινού, που ανεβαίνει από Πέμπτη ως Κυριακή στο Θέατρο Παλλάς.
Ελένη σε καλωσορίζω με μεγάλη χαρά στο Παλκοσένικο, ελπίζω να μη σε πειράζει να μιλάμε στον ενικό. Ξεκινώντας την κουβέντα μας τι θα έλεγες να μας μεταφέρεις στην “Αλεξάνδρεια” που δημιουργήσατε, μιλώντας μας για την ιστορία και το ρόλο σου σε αυτή;
Φυσικά και θα μιλάμε στον ενικό κι αν δε μου το ζήταγες εσύ θα στο ζήταγα εγώ. Βρισκόμαστε στην Αλεξάνδρεια το 1930, μια περίοδο άνθησης αλλά και μεγάλων πολιτικών αναταραχών. Η ιστορία μας ξεκινά με αφορμή τον έρωτα που γεννιέται ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό μας ζευγάρι και που διατρέχει όλα τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά στρώματα της περιόδου εκείνης. Ο ρόλος μου είναι η μαντάμ Μποτόν, μια σπουδαία μοντελίστ της εποχής, στης οποίας τον οίκο μόδας πρωτοεργάζεται η Άννα Ζαχαριάδη. Η μαντάμ λα Μποτόν είναι κι αυτή που «βάζει» την Άννα στα σαλόνια της καλής κοινωνίας.
Ήδη από τη συνέντευξη τύπου φάνηκε πως υπάρχει μεγάλη χαρά και συγκίνηση από συντελεστές και ηθοποιούς γι’ αυτό το μεγαλεπήβολο εγχείρημα και για τη συνεργασία με τον Φωκά Ευαγγελινό. Ποια θεωρείς πως είναι τα συστατικά εκείνα που όταν βρεθούν μαζί δημιουργούν ένα μαγικό αποτέλεσμα για το κοινό και για τους ανθρώπους που συμμετέχουν;
Όταν κάτι ξεκινά από τον Φωκά Ευαγγελινό ξέρεις σίγουρα ότι θα δεις κάτι που θα αξίζει να το δεις, να περάσεις το χρόνο σου, να καταθέσεις τα χρήματα σου για να το απολαύσεις, αλλά και σαν επαγγελματίας ηθοποιός, να ξέρεις ότι σίγουρα θα είσαι σε μια πολύ καλή δουλειά. Πολύ σημαντικό ότι υπάρχει ένα καινούργιο δυνατό θεατρικό έργο γραμμένο από τη Ζετη Φίτσιου. Φυσικά η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα με τους στίχους του Άρη Δαβαράκη, τα σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη, τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη και φυσικά η συμβολή όλων των συντελεστών, που ο καθένας στον τομέα του είναι top. Όλα αυτά είναι η εγγύηση της εξαιρετικής δουλειάς. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον παραγωγό μας, Ιωάννη Κεντ, που υποστήριξε τον Φωκά από την πρώτη στιγμή που του εξέφρασε την ιδέα του.
Ως τραγουδίστρια, πέραν από ηθοποιός, είσαι η καταλληλότερη για να μας περιγράψεις πώς υλοποιήθηκε τόσο άρτια αυτό το σμίξιμο κειμένου, ήχου και εικόνας στην “Αλεξάνδρεια”;
Με έναν τρόπο σου απάντησα στην προηγούμενη ερώτηση, αλλά θα σου πω οτι όταν έχεις μαέστρο τον Φωκά δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, πέρα από αυτό το άρτιο αποτέλεσμα.
Παρακολουθώντας την παράσταση αντιλαμβάνεται κανείς καθ΄ όλη τη διάρκειά της, πως πρόκειται για μία πολύ υψηλών προδιαγραφών παραγωγή με προσοχή και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Υπήρξε κάτι που να εξέπληξε ακόμα και εσένα από τις πρόβες;
Το ότι ο Φωκάς είχε τόσο οργανωμένη την παράσταση μέσα στο μυαλό του σε όλους τους τομείς Ήταν κάτι που για μια ακόμη φορά με εξέπληξε. παρόλο που έχω ξανά συνεργαστεί μαζί του. Επίσης δε μας κούρασε καθόλου δίνοντάς μας το περιθώριο να λείπουμε από πρόβες που δεν ήμασταν απαραίτητοι αλλά και ξέροντας τι ακριβώς θέλει.
Το βίωμα του ξεριζωμού αποτελεί μια διαχρονική πληγή για τον ελληνικό λαό και όχι μόνο. Μπορεί η τέχνη να λειτουργήσει ανακουφιστικά τόσο για το κοινό όσο και για τους ίδιους τους συντελεστές;
Φυσικά. Το πιστεύω ακράδαντα αυτό. Το θέατρο λειτουργεί θεραπευτικά σε όλους τους τομείς. Κάτι που έχει αρχίσει να με ενδιαφέρει πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό, και κυρίως με αφορμή το ότι για πρώτη φορά μπήκα στην διαδικασία της διδασκαλίας, είναι η Δραματοθεραπεία. Βλέποντας πόσο ανακουφίστηκα και πόσο λυτρωτικά λειτουργεί για τους ανθρώπους το θέατρο και η μουσικη, και στους μεγάλους αλλά και στους μικρούς, με έχει κινητοποιήσει πάρα πολύ στο να ασχοληθώ και με αυτό τον τομέα.
Στην παράσταση ακούγονται μερικοί στίχοι απ’ το υπέροχο έργο του μεγάλου μας Αλεξανδρινού ποιητή Κ.Π. Καβάφη. Υπάρχει κάποιο ποίημά του που εσύ ξεχωρίζεις;
Νομίζω ότι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, όπως και των περισσότερων, είναι Ιθάκη. Αλλά ένα πολύ αγαπημένο μου ποίημα το οποίο δεν είναι στην παράσταση είναι τα «Κεριά».
Στους καλλιτέχνες δίνεται συχνά δημόσιο βήμα, ωστόσο πολλοί επιλέγουν να μη μιλούν για σοβαρά κοινωνικά θέματα, ειδικά αν αυτά δεν είναι ευχάριστα. Πόσο σημαντικό θεωρείς το να παίρνουν θέση για τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν στην κοινωνία;
Δεν μπορώ να κατακρίνω κάποιον συνάδελφό μου, που επιλέγει να μην πάρει θέση, γιατί καταλαβαίνω και το φόβο της κατακραυγής. Αν ρωτάς εμένα, έχω αποδείξει θεωρώ, ότι με τον τρόπο μου παίρνω θέση, οχι τόσο στα πολιτικά, αλλά κυρίως στα κοινωνικά θέματα. Θεωρώ πολύ σημαντικό το να μπορέσεις με τα λόγια σου να κινητοποιήσεις έστω κι έναν άνθρωπο να κάνει κάτι για τον εαυτό του, που θα τον βοηθήσει στο πρόβλημα του. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω επιλέξει να μιλάω για πράγματα που μου έχουν συμβεί ξανά και ξανά και είναι και η απάντηση που δίνω όταν πολλοι με ρωτούν γιατί ξανά είπες γι αυτό το θέμα.
Πριν λίγες μέρες αναδείχθηκε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, αναφορικά με τη μη ένταξη των ιατρείων πόνου στις δομές του Εθνικού Συστήματος Υγείας, λειτουργώντας ουσιαστικά επί του παρόντος σε εθελοντική βάση, λίγες ημέρες της εβδομάδας και φυσικά όντας υποστελεχωμένα. Θέλεις να σχολιάσεις κάτι επ΄ αυτού και να μας πεις δυο λόγια για τα ιατρεία αυτά;
Δυστυχώς, η δημόσια υγεία δεν έχει συνειδητοποιήσει πόσο πολύ βοηθούν τον κόσμο τα ιατρεία πόνου, έστω και με αυτή τη μορφή υπολειτουργίας τους. Εγώ απευθύνθηκα σε αυτά εντελώς τυχαία σε ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζα και που αρκετοί γιατροί δυστυχώς δεν το θεωρούσαν σοβαρό. Άκουσα για τα ιατρεία πόνου από μία γιατρό που και εκείνη δεν ήξερε, μπήκα στο ίντερνετ, βρήκα ποιο ήταν το πιο κοντινό ιατρείο πόνου σε μένα, πήρα ένα τηλέφωνο στο σταθερό που είχε για τα ραντεβού και έκλεισα στην τύχη ένα ραντεβού με την γιατρό, κυρία Ιωάννα Σιαφάκα, αναισθησιολόγο. Είχαμε όλες μου τις εξετάσεις μαζί, ξεκίνησα να μιλάω, ένιωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί αρχικά με άκουσαν, με πίστεψαν ότι αυτό που νιώθω είναι ανυπόφορο και με κάνει μη λειτουργική και προσπάθησαν να με βοηθήσουν. Και όντως τα κατάφεραν. Από τη στιγμή που βρήκα μία λύση στο δικό μου πρόβλημα, είπα στους ανθρώπους αυτούς ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους και ότι θα γίνει σκοπός της ζωής μου να επικοινωνήσω στον κόσμο τα ιατρεία πόνου. Δεν θα σταματήσω αυτόν τον αγώνα. Πολύ ακόμα νομίζουν ότι τα ιατρεία πόνου είναι μόνο για την παρηγορητική φροντίδα. Όχι. Αφορούν σε όλους τους ανθρώπους με χρόνιο πόνο που δυστυχώς αν κάποιος δεν το βιώσει δεν μπορεί να καταλάβει τι περνά ο ασθενής που νοσεί από αυτό.
Στο Παλκοσένικο αγαπάμε πολύ τις ιστορίες και γι’ αυτό τις συλλέγουμε φανατικά. Ιστορίες που έλαβαν χώρα είτε πάνω στη σκηνή, είτε πέριξ αυτής, στα παρασκήνια, στα καμαρίνια, στην πλατεία, στο φουαγιέ… Ιστορίες που δε φωτίστηκαν από προβολείς, αλλά αυτό δε σημαίνει πως έχουν μικρότερη αξία. Σίγουρα έχεις αμέτρητες τέτοιες στιγμές. Υπάρχει κάποια που σε συγκινεί και θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
Η αλήθεια είναι ότι είναι πάρα πολλές. Η πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό είναι πριν από πολλά χρόνια, σχετικά στις πρώτες παραστάσεις που συμμετείχα, με την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία της Κάρμεν Ρουγγέρη , της θεατρικής μου μαμάς, στην παράσταση για παιδιά «Η αγάπη και τα τρία πορτοκάλια». Ήμασταν περιοδεία στην Κρήτη, ο ρόλος μου λεγόταν Καζάνα, έκανα μια μαγείρισσα με ένα πολύ εντυπωσιακό τεράστιο φουστάνι, φορώντας μια τεράστια πράσινη περούκα με κορδέλες για μαλλιά και έχοντας ένα τεράστιο τσουκάλι με μια εξίσου τεράστια κουτάλα. Το θέατρο ήταν πολύ μεγάλο, ανοιχτό και αμφιθεατρικό και ξαφνικά, την ώρα που τραγούδαγα και χόρευα και υποτίθεται ότι μαγείρευα στο τεράστιο τσουκάλι, έρχεται ένα μωρό από το κοινό, πλησιάζοντας με μεγάλη περιέργεια και προσπαθώντας να με αγγίξει και να δει τα μαλλιά μου και όλο το σκηνικό που χρησιμοποιούσα. Γελάσαμε όλοι και γύρισα στον μπαμπά του μωρού που υποτίθεται ότι το πρόσεχε και του είπα μάζεψε γρήγορα το παιδί σου μην καταλήξει μέσα στο τσουκάλι μου, προσπαθώντας να το πω μέσα από το ρόλο, αλλά σκασμένη στα γέλια. ‘Αλλο ένα πολύ ωραίο που μου έχει συμβεί, είναι όταν έκανα τη Νέα στις Εκκλησιάζουσες στο Ηρώδειο κάνοντας την έξοδο μου από τη σκηνή και φορώντας μια πολύ μακριά περούκα με τεράστιες κοτσίδες, κάποιος μου πάτησε κατά λάθος τη μια κοτσίδα και έμεινα στη σκηνή κουρούπα με την κάλτσα που φορούσα κάτω από την περούκα. Καταλαβαίνετε τι έγινε στο Ηρώδειο! Αν αρχίσω δε θα μπορώ να σταματήσω να σας λέω ιστορίες. Οπότε ας σας αφήσω κάπου εδώ.
Διαβάστε την κριτική μας για την παράσταση εδώ.