Το θέατρο ή τη ζωή σου; : Κριτική Θεάτρου
Κείμενο – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Σταμάτης Φασουλής
Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Υπόγειο
Γράφει η Ντίνα Καρρά
Το θέατρο υπήρξε ο μεγάλος του έρωτας. Από εκείνους που δε χτυπούν την πόρτα, μα μπαίνουν μέσα σου αθόρυβα, ριζώνουν στην καρδιά, γίνονται ανάσα, γίνονται μοίρα, κι έπειτα δεν ξέρεις πια αν εσύ επέλεξες να τους ακολουθήσεις ή αν εκείνοι έγιναν η ίδια σου η ζωή. Πενήντα χρόνια πάνω στο σανίδι. Μισός αιώνας γεμάτος φως και σκοτάδι, λόγια, βλέμματα και γέλια, χειροκροτήματα, αγωνίες, αποτυχίες και πληγές. Όλα άφησαν το σημάδι τους… Και η ζωή; Αυτή δεν περπατάει σε ευθείες. Επιστρέφει άναρχα με τη μορφή μιας ανάμνησης, ενός ονόματος, μιας φωνής, μιας αγκαλιάς.
Στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, εκεί όπου ο χρόνος γονατίζει μπροστά στις θύμησες, ο Σταμάτης Φασουλής γυρίζει πίσω για να αγκαλιάσει εκείνο το παιδί από τη Σαλαμίνα, που κάποτε μαγεύτηκε από το θέατρο και έμελλε να γίνει ολόκληρη η ζωή του. Τότε εμφανίζεται ο Κουν. Σαν αρχή, σαν μοίρα, σαν το χέρι που ανοίγει μια πόρτα κι από πίσω της ξεχύνεται ολόκληρος ο κόσμος.
Κι ύστερα έρχονται και άλλοι…Ο Χορν, η Λαμπέτη, η Κυβέλη, η Βέμπο, η Κοτοπούλη, η Μελίνα, η Αλίκη, η Μαριλένα, η Νόνικα, η Υβόννη, ο Μινωτής, ο Χατζιδάκις, ο Τσαρούχης, η Άννα… Ονόματα που δεν είναι απλώς ονόματα, μα δωμάτια φωτισμένα μέσα στην ψυχή, σκιές που αρνούνται να χαθούν, άνθρωποι που έφυγαν, μα δεν έμαθαν ποτέ να απουσιάζουν. Γιατί έτσι είναι η μνήμη. Μας μαθαίνει να τους συναντάμε εκεί που κανείς δεν μπορεί να μας τους πάρει. Σε μία λέξη, σε μία κίνηση, σε μία ιστορία, σε μία στιγμή και ο χρόνος χάνει για λίγο τη δύναμή του.
Μα πίσω από τη λάμψη του θεατρίνου, κρύβεται πάντα ο εφτάχρονος Μάκης από τη Σαλαμίνα. Που αγάπησε, που τόλμησε, που έδωσε, που έχασε, που γέλασε δυνατά, που έζησε χίλιες ζωές για να ανακαλύψει, στο τέλος, πόσο δύσκολο είναι να συμφιλιωθεί με τη δική του. Και κάπου ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση, ανάμεσα στο ρόλο και στον άνθρωπο, γεννιέται η αλήθεια. Γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να κάνει την πληγή του λέξη, τη μνήμη του εικόνα, τη μοναξιά του ιστορία και να τη βγάζει μπροστά στους άλλους ,χωρίς να κρύβει το ράγισμά της.
Ο Σταμάτης Φασουλής θυμάται και, θυμούμενος, ξαναζεί. Με το χιούμορ να ξορκίζει τον πόνο, με την τρυφερότητα να αγγίζει όσα δεν λέγονται, με εκείνη τη λεπτή, σχεδόν αόρατη κλωστή που ενώνει το γέλιο με το δάκρυ και κάνει την τέχνη να μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση παρά με παράσταση.
Και η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη γίνεται δεύτερη καρδιά, με το ακορντεόν του Παναγιώτη Τσεβά να ανασαίνει, το πιάνο του Δημήτρη Κίκλη να συνομιλεί, το τσέλο της Μυρσίνης Αχαλινωτοπούλου να θρηνεί σιωπηλά όσα οι λέξεις δεν τολμούν.
Όλα γίνονται ένα. Οι ήχοι, οι μορφές, οι σκιές, οι έρωτες, τα ηλιοβασιλέματα, τα χρόνια του σχολείου και της δραματικής σχολής, τα μπουλούκια, το «Βίρα τις άγκυρες», το Ελεύθερο Θέατρο, το Άλσος Παγκρατίου, οι σκηνοθεσίες του, τα ξενύχτια στην Φωκίωνος Νέγρη, οι άνθρωποι που πέρασαν, εκείνοι που έμειναν, εκείνοι που χάθηκαν κι εκείνοι που συνεχίζουν να ζουν μέσα από τις ιστορίες του.
Και εναγωνίως αναρωτιέται… “θα προλάβω;” “Πρόλαβα;” “Δεν προλαβαίνω…”
Πόση ζωή, αλήθεια, χάρισε στο θέατρο και πόση ζωή του επέστρεψε εκείνο; Πόσες αγάπες χωρούσαν σ’ έναν ρόλο; Πόσες απουσίες κρύβονταν πίσω από μία υπόκλιση και πόσα ανείπωτα λόγια πίσω από την αυλαία; Και τι απέμεινε στο τέλος;
Μονάχα ο άνθρωπος.
«Το θέατρο ή τη ζωή σου;»
Ωραία τα λες Σταμάτη μου!
Γιατί οι μεγάλες παραστάσεις μπορεί να τελειώνουν,
μα οι μεγάλες αγάπες δεν κατεβάζουν ποτέ αυλαία…κι απόψε το Υπόγειο έπιασε ουρανό!
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-theatro-i-ti-zoi-sou/
Σχετικά άρθρα: