Ρίτα Μαργαρίτα: Κριτική Θεάτρου Σκηνοθεσία: Μαρία Μαγκανάρη Θέατρο Άνεσις Γράφει η Ντίνα Καρρά

Ρίτα Μαργαρίτα | Κριτική Θεάτρου

GButton

Ρίτα Μαργαρίτα: Κριτική Θεάτρου

Σκηνοθεσία: Μαρία Μαγκανάρη

Θέατρο Άνεσις

Γράφει η Ντίνα Καρρά

Κάποιες σχέσεις παραμένουν ζωντανές, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι απομακρύνονται, ακόμη κι όταν οι λέξεις στερεύουν και η σιωπή γίνεται ο μόνος τρόπος επικοινωνίας. Μία τέτοια σχέση εξερευνά η παράσταση «Ρίτα Μαργαρίτα…» της Μαρίας Μαγκανάρη, αντλώντας έμπνευση από την πολυσύνθετη σχέση της Μαργαρίτας Λυμπεράκη με την κόρη της, Μαργαρίτα Καραπάνου, και συνομιλώντας με δύο σημαντικά έργα τους, την «Κασσάνδρα και τον Λύκο» και το «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς».

Μέσα από επιστολές, προσωπικές αναμνήσεις, εξομολογήσεις και συναισθήματα που δεν βρήκαν ποτέ τη δύναμη να εκφραστούν, ξεδιπλώνεται μία βαθιά ανθρώπινη ιστορία μητρικής αγάπης, γεμάτη αντιφάσεις, αποστάσεις, τρυφερότητα και πόνο.  Δύο γυναίκες, μία κοινή ζωή και μία αγάπη που δεν κατάφερε ποτέ να βρει τον δρόμο της. Μία μητέρα που έρχεται και φεύγει, αφήνοντας πίσω της κενά και ερωτήματα. Και μία κόρη που μεγαλώνει κουβαλώντας την απουσία της, αναζητώντας σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε σχέση, κάτι από εκείνη.

Δύο Μαργαρίτες, μητέρα και κόρη. Δύο ψυχές που πορεύονται παράλληλα, εγκλωβισμένες σε έναν δεσμό γεμάτο αντιφάσεις. Επιστολές, μνήμες, απογοητεύσεις, εξομολογήσεις, θραύσματα ζωής. Και στο βάθος μένει μία αλήθεια που πονάει περισσότερο απ’ όλες. Μην αναζητάς, πια, την αγάπη από εκείνον που δεν ήξερε ποτέ να σου τη δώσει. Η παράσταση δε δικάζει, δεν αναζητά ενόχους ούτε μοιράζει ευθύνες. Κοιτάζει κατάματα τις δύο γυναίκες με τις ανθρώπινες αδυναμίες τους, με τις αντιφάσεις και τις ελλείψεις τους.

Μιλάει για εκείνες τις αγάπες που δεν βρήκαν τον δρόμο τους, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ και για τις αγκαλιές που έμειναν ανοιχτές. Για τις μητέρες και τις κόρες που κουβαλούν η μία μέσα στην άλλη, φόβους, ενοχές, σιωπές και ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Για όλα εκείνα τα τραύματα που περνούν από γενιά σε γενιά, μεταμφιεσμένα σε αγάπη.

Για τη μητέρα, που ίσως δεν μπόρεσε να αγαπήσει όπως χρειαζόταν η κόρη της. Και για την κόρη που, όσο κι αν μεγαλώνει, εξακολουθεί να περιμένει κάτι από εκείνη… μία αναγνώριση, μία τρυφερότητα, μία αγκαλιά που να μην έχει ημερομηνία λήξης. Και για τη βαθιά, επίμονη ανάγκη να συμφιλιωθούμε με όσα μας πλήγωσαν, για να μπορέσουμε κάποτε να βρούμε τον δρόμο προς τον εαυτό μας. Γιατί μερικές φορές, το πιο δύσκολο ταξίδι είναι η επιστροφή στην πρώτη μας πατρίδα που λέγεται μητέρα.

 

Ρίτα Μαργαρίτα: Κριτική Θεάτρου Σκηνοθεσία: Μαρία Μαγκανάρη Θέατρο Άνεσις Γράφει η Ντίνα Καρρά

 

Η Μαρία Μαγκανάρη καταδύεται στον αχαρτογράφητο ωκεανό του μητρικού δεσμού με μία σκηνοθετική ματιά που αναζητά την ποίηση του τραύματος, τη μνήμη πίσω από τη μνήμη, τη σιωπή πίσω από κάθε εξομολόγηση. Εκεί, όπου η αγάπη γίνεται άλλοτε ευλογία κι άλλοτε πληγή, εκεί όπου η ανάγκη για ανεξαρτησία συγκρούεται με τη βαθιά, σχεδόν αρχέγονη ανάγκη του ανήκειν.

Η Λυδία Φωτοπούλου προσεγγίζει τη μητέρα με λεπτότητα και εσωτερικότητα. Δεν την εξωραΐζει, δεν την καταδικάζει. Της δίνει χώρο να υπάρξει με τις αντιφάσεις της, με τις φωτεινές στιγμές και τις σκιές μιας γυναίκας που δεν είναι πάντα σε θέση να ανταποκριθεί σε όσα της ζητούνται. Μία παρουσία χαμηλών τόνων και λεπτών αποχρώσεων, που αφήνει πολλά να ειπωθούν χωρίς να χρειάζεται να ειπωθούν.

Απέναντί της, η Ευδοκία Ρουμελιώτη δίνει σώμα και φωνή στην αγωνία του κοριτσιού, που δεν έπαψε ποτέ να αναζητά τη μητέρα της. Στην ενήλικη γυναίκα που κουβαλά μέσα της ένα παιδί πληγωμένο, θυμωμένο, ανυπόμονο, αλλά και βαθιά διψασμένο για αγάπη και στοργή. Με ευαισθησία και εσωτερική ένταση, αποδίδει τις μεταπτώσεις ενός ανθρώπου που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το τραύμα της συναισθηματικής στέρησης.

Με ερμηνευτική ευελιξία, ο Νικόλας Ντούρος γίνεται κάθε φορά κι ένας άλλος άνθρωπος. Πατέρας, γιαγιά, δασκάλα και τόσες ακόμη μορφές που περνούν από τη ζωή και τη μνήμη της κόρης. Αλλάζει πρόσωπα, φωνές και τρόπους, συνθέτοντας έναν μικρό κόσμο από παρουσίες που άλλοτε προστατεύουν κι άλλοτε σημαδεύουν.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Παύλου Θανόπουλου, τα φώτα της Μαρίας Γοζαδίνου και η κίνηση της Παναγιώτας Καλλιμάνη υπηρετούν οργανικά τη σκηνοθετική σύλληψη, δημιουργώντας τον χώρο μέσα στον οποίο η μνήμη αποκτά σώμα και οι προσωπικές ιστορίες βρίσκουν τη θέση τους στη σκηνή.

«Ρίτα Μαργαρίτα…», μία ποιητική διαδρομή στα στοιχειωμένα δωμάτια της μνήμης, εκεί όπου η αγάπη, η απουσία και η ανάγκη για συνάντηση γίνονται ένα.

 

Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.


Σχετικά άρθρα:

Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας | Κριτική Θεάτρου

Λύκοι: Κριτική Θεάτρου

Ενας υπηρέτης δύο αφεντικά: Κριτική Θεάτρου

Ρομπέρτο Τσούκκο | Κριτική Θεάτρου

Το θέατρο ή τη ζωή σου; | Κριτική Θεάτρου

Δείτε ακόμα