Κριτική Παιδικού Θεάτρου
Το κουτί
Πάμε θέατρο μαμά;
Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Το βραβευμένο βιβλίο του Νίκου Πατσαρού, «Το κουτί», ζωντανεύει στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός, μέσα από το κείμενο των Παπαλαζάρου και Παναγόπουλου, στην παράσταση της ομάδας Ονειρόδραμα. Ο Ίγκι αποκτά φωνή και ψυχή μέσα από την ερμηνεία του Βασίλη Παπαλαζάρου, ο οποίος καταφέρνει να κερδίσει τα παιδιά και να τα κάνει συμμάχους του, ώστε να τον βοηθήσουν. Στο όνειρο, συμπρωταγωνιστής του είναι ο Νίκος Στεργιώτης, που εντυπωσιάζει με την ευελιξία του, καθώς μεταβαίνει από τον έναν ρόλο στον άλλο με φυσικότητα, δίνοντας σε κάθε χαρακτήρα τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα.
Η ομάδα Ονειρόδραμα επέλεξε να επιμεληθεί τη μουσική, ενώ το κλείσιμο της παράστασης γίνεται με τον πιο όμορφο και συγκινητικό τρόπο. Το τραγούδι του τέλους αποδίδεται και στην ελληνική νοηματική γλώσσα. Μια τόσο ουσιαστική κίνηση, που μας υπενθυμίζει πως η τέχνη είναι για όλους και πως η συμπερίληψη δεν είναι απλώς μια λέξη, αλλά κάτι που μπορούμε να κάνουμε πράξη. Μια μικρή, αλλά τόσο δυνατή στιγμή, που ολοκλήρωσε ιδανικά αυτή την όμορφη εμπειρία!
Και η αυλαία δεν κλείνει, αλλά τοποθετεί τους μικρούς θεατές στο παλκοσένικο (palcoscenico) και τους κάνει ηθοποιούς στον ρόλο του «κακού». Μέσα από το παιχνίδι, προσπαθούν να καταλάβουν τι πήγε λάθος, πώς μπορεί να ένιωσε ο άλλος και πώς υπάρχει πάντα ένας δρόμος που οδηγεί στη συμφιλίωση. Αυτό είναι το πιο όμορφο μάθημα που μπορεί να αφήσει στα παιδιά: πως κανείς δεν είναι μόνο ο ρόλος που έπαιξε, πως όλοι μπορούμε να αλλάξουμε και πως η φιλία μπορεί να αρχίσει ακριβώς εκεί όπου κάποιος αποφασίζει να καταλάβει τον άλλον.
Μέσα από αυτή τη βιωματική συμμετοχή, προσεγγίζονται και γίνονται κατανοητές ακόμη και οι πιο σύνθετες έννοιες, όπως ο σχολικός εκφοβισμός, με τρόπο άμεσο, ουσιαστικό και προσιτό σε όλους. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα σε αυτή την παράσταση είναι πως, πέρα από το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, ένιωσα ότι αγγίζει με ευαισθησία και τη νευροδιαφορετικότητα. Μας θυμίζει πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δε σκεφτόμαστε, ούτε εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο και πως αυτό που μας κάνει διαφορετικούς δεν θα έπρεπε ποτέ να γίνεται λόγος για να μας απορρίπτουν.
Αντί να βάζουμε ταμπέλες, αξίζει να προσπαθούμε να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον. Γιατί κάθε παιδί αξίζει να νιώθει ότι ανήκει, ότι γίνεται αποδεκτό και ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του. Πρόκειται για μια θεατρική εμπειρία που έδωσε σε μένα και στα παιδιά μου την ευκαιρία να προβληματιστούμε και να μιλήσουμε για τη δύναμη που έχουν οι συμπεριφορές μας στις καρδιές των άλλων.
Μικροί θεατές, μεγάλες εντυπώσεις!
Η Ζωή συμμετείχε ενεργά καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης και το μικρό, γλυκό προσωπάκι της πολλές φορές προβληματίστηκε και κάποιες άλλες φοβήθηκε. Όταν δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της, την καθησύχασα λέγοντάς της ότι ο Ίγκι θα τα καταφέρει, γιατί έχει εμάς να τον βοηθήσουμε. Φεύγοντας, ήταν αρκετά προβληματισμένη και μου εξιστορούσε στιγμές από το σχολείο της, καθώς και τι θα κάνει την επόμενη φορά που κάποιο παιδί θα είναι μόνο του ή που τα άλλα παιδιά θα μιλούν άσχημα εναντίον του. Γιατί «δεν είναι δίκαιο», όπως μου είπε!
Ο Αντώνης έφυγε ευχαριστημένος από το θέαμα που είχε παρακολουθήσει και δε μιλούσε πολύ. Ώρες μετά την παράσταση, μου είπε ότι του θύμισε κάτι που είχε συμβεί στο σχολείο του, το οποίο δεν θα μοιραστώ μαζί σας. Απλώς θα γράψω ότι ο Ίγκι δεν είναι απλώς ένας θεατρικός ήρωας. Είναι όλα εκείνα τα παιδιά που κάποτε ένιωσαν πως δεν χωρούν πουθενά…
Μέσα από αυτή τη βιωματική συμμετοχή, «Το κουτί» φέρνει τους μεγάλους συνοδούς σε επαφή με το παιδί που κρύβουν μέσα τους, ενώ παράλληλα βοηθά τους μικρούς θεατές να κατανοήσουν πως κάθε συμπεριφορά μας, θετική ή αρνητική, έχει συναισθηματικό αντίκτυπο στους άλλους. Και κάπως έτσι, ο Ίγκι έπαψε να είναι απλώς ένας ήρωας ενός βιβλίου. Έγινε ένα παιδί που θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε παιδί γύρω μας… ή ακόμη και το παιδί που κρύβουμε μέσα μας.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/children/to-kouti/
Σχετικά Άρθρα:
Το ξενοδοχείο των συναισθημάτων | Κριτική Παιδικού Θεάτρου | Πάμε θέατρο μαμά;
Στον πλανήτη του Καντίνσκι! | Κριτική Παιδικού Θεάτρου | Πάμε θέατρο μαμά;
Πάμε θέατρο μαμά; | Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες | Κριτική Θεάτρου