Συνέντευξη: Δημήτρης Μπούρας
Ο Κυανοπώγωνας
Χώρος Τεχνών Κ4
Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Το Παλκοσένικο έχει σήμερα τη χαρά να φιλοξενεί στη συντροφιά του τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Δημήτρη Μπούρα και να κουβεντιάζει μαζί του με αφορμή την παράσταση «Ο Κυανοπώγωνας», την οποία έγραψε και σκηνοθετεί και η οποία ανεβαίνει κάθε Παρασκευή στις 21:00 στον Χώρο Τεχνών Κ4.
Δημήτρη, σε καλωσορίζω στο Παλκοσένικο! Ξεκινώντας, θα ήθελα να μου πεις πότε και πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για το θέατρο;
Καλησπέρα και καλώς σας βρήκα! Θα απαντήσω με το κλισέ ότι το θέατρο το λάτρευα από πάντα. Το να ακούω ιστορίες, να βλέπω να ζωντανεύουν μπροστά μου, να χάνομαι σε έναν κόσμο για τις λίγες ώρες που διαρκεί μια παράσταση, ήταν και είναι για μένα κάτι το ανεκτίμητο. Γι’ αυτό και πάντα ήθελα να μπορώ να δημιουργήσω δικούς μου κόσμους, με όποιον τρόπο. Να γίνομαι μέρος ενός τρόπου απόδρασης από την πραγματικότητα.
Ποιες στιγμές θεωρείς ορόσημα στη μέχρι τώρα καλλιτεχνική σου πορεία;
Να πω την αλήθεια, θεωρώ μεγάλα ορόσημα στην καριέρα μου, τη γνωριμία με άτομα και ομάδες, τη δημιουργία από το μηδέν μιας παράστασης, που ξεκινάει ως ιδέα (παντελώς τρελή μερικές φορές) στο κεφάλι μας και αποκτά σάρκα, οστά και κοινό να τη χαζεύει. Οι άνθρωποι με τους οποίους έχω συναναστραφεί, είτε πάνω, είτε κάτω από τη σκηνή, είναι πάντα ένα τεράστιο μάθημα για μένα. Και το θέατρο είναι μια διαρκής αναζήτηση, μια συνεχής σπουδή.
Είχες στήριξη και ενθάρρυνση από τους κοντινούς σου ανθρώπους στα πρώτα σου βήματα;
Είχα, έχω και πάντα θα έχω. Ειδικά η οικογένειά μου ποτέ δεν μου αρνήθηκε τίποτα και, μάλιστα, θυσίασε πράγματα για να μπορέσω να ακολουθήσω το όνειρό μου. Γενικότερα, όλοι οι άνθρωποι που έχω στη ζωή μου, με τον οποιονδήποτε τρόπο, είναι εκεί και στηρίζουν όπως μπορούν. Κι αυτή είναι για μένα μια επιπλέον κινητήρια δύναμη.
Έχεις κάποιο αγαπημένο απόσπασμα από θεατρικό έργο;
Θα πω, κυρίως για συναισθηματικούς λόγους, μιας και ήταν κομμάτι της πρώτης μεγάλης παράστασης στην οποία συμμετείχα, ότι είναι μια φράση από το «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί», που λέει το πολύ απλό: «Θέλω να πάω σπίτι μου». Και ένιωθα και νιώθω πάντα ότι αυτό απευθύνεται στην ανάγκη να βρεις τον εαυτό σου, να ηρεμήσεις το μέσα σου, να φτάσεις σε ένα σημείο όπου να νιώθεις ότι ανήκεις. Δική μου, βέβαια, αυτή η αίσθηση, παντελώς προσωπική, αλλά τη μοιράζομαι, γιατί όχι.
Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας κάτι που δεν ξέρουμε για σένα;
Λοιπόν, είμαι ακραίο νέρντουλο και τελευταία έχω λατρέψει να βρίσκομαι με μια παρέα αγαπημένων ανθρώπων και να παίζουμε D&D, κοινώς να παριστάνουμε, μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων με ζάρια, διάφορα πλάσματα, από ξωτικά μέχρι νάνους, και να ζούμε μια τρελή περιπέτεια. Αν θέλετε μια πιο προσωπική αποκάλυψη, θα πω ότι είμαι σε τεράστιο βαθμό ενοχικός άνθρωπος, κάτι το οποίο δουλεύω αρκετά και με την ψυχοθεραπεία (που, αλήθεια, είναι ανεκτίμητη). Μπορώ να πω πως χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω μπει τελευταία σε μια φάση αυτοβελτίωσης, τόσο του εαυτού μου όσο και του τρόπου ζωής μου.
Με τι άλλο σου αρέσει να ασχολείσαι, εκτός από το θέατρο; Ισχύει πως στον ελεύθερο χρόνο σου επιλέγεις να παίζεις επιτραπέζια παιχνίδια;
Μου αρέσει να διαβάζω σαν μανιακός, να παίζω PlayStation και, φυσικά, όπως βλέπω είναι γνωστό, ένα νέο μου χόμπι είναι τα επιτραπέζια. Βασικά, αυτόν τον κόσμο τώρα τον ανακαλύπτω και είμαι αρκετά ενθουσιασμένος, αλλά και αρχάριος σε αυτά. Είναι τρελό, όμως, το τι ιστορίες, βάθος και εμπειρίες μπορούν να σου προσφέρουν. Θα πρότεινα να μην τα υποτιμάει κανείς.
Μίλησέ μας για τον Κυανοπώγωνα. Τι πραγματεύεται το έργο;
Το έργο πραγματεύεται έναν κύκλο βίας που δεν λέει να σπάσει, μέσα από ένα παραμύθι για μια κοπέλα που πάει να παντρευτεί έναν παράξενο άνθρωπο με μπλε μούσια. Μιλά για πράγματα που συμβαίνουν δίπλα μας και κάνουμε ότι δεν τα βλέπουμε. Για το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η πατριαρχία σε όλους τους ανθρώπους και πόσο αναγκαίο είναι ο κύκλος αυτός να αρχίσει να ραγίζει.
Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα η ιστορία του Κυανοπώγωνα, σε μια κοινωνία όπου όλο και πιο συχνά μαθαίνουμε για μία ακόμη γυναικοκτονία;
Είναι τραγικά επίκαιρη. Με φρικάρει το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια των προβών, μέρα παρά μέρα βλέπαμε ειδήσεις για γυναικοκτονίες. Και το μυαλό μουδιάζει, μουδιάζουν τα αντανακλαστικά μας. Μετά από λίγο, ο βομβαρδισμός από τέτοιες ειδήσεις, αντί να ωθεί στο να αλλάξουν τα πράγματα, να γίνει κάτι γι’ αυτό, φαίνεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Να μπαίνουν όλα στον αυτόματο. Απλά άλλη μια τραγική είδηση. Και είναι τρομακτικό.
Πρέπει να ξυπνήσουμε κάπως, δεν ξέρω. Είναι η εποχή της πληροφορίας, του ίντερνετ και των media, και οι επαναστάσεις γίνονται από ένα πληκτρολόγιο, χωρίς πραγματικά να έχουν κάποιο αποτέλεσμα.
Παράλληλα, παίζεις αυτή την περίοδο στην παράσταση «Η στιγμή του Έθνους». Πες μας λίγα λόγια και γι’ αυτή σου τη δουλειά.
Είναι μια υπέροχη δουλειά, με μια ακόμη υπέροχη ομάδα. Βγήκαμε στον δρόμο (για μια έρευνα που είχε ξεκινήσει χρόνια πριν ο Κώστας Κουτρούλης με άλλη ομάδα) και ρωτήσαμε τον κόσμο ποια θεωρεί πως είναι η κορυφαία στιγμή του Έθνους από το 1821 μέχρι σήμερα. Μαζέψαμε τρελό υλικό, βρεθήκαμε επί σκηνής και, μέσα από αυτοσχεδιασμούς, φτιάξαμε μια ιδιαίτερη σάτιρα που έχει στόχο, μαζί με το κοινό, να μας βοηθήσει μπας και βρούμε μια απάντηση. Αλλά και να μη βρούμε, δεν πειράζει. Μπορεί και η ίδια η αναζήτηση να είναι η κορυφαία στιγμή του Έθνους.
Πόσο εύκολη είναι η εναλλαγή μεταξύ των δύο ρόλων, του ηθοποιού και του σκηνοθέτη;
Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα και σε αυτό έγκειται και η δυσκολία. Ως ηθοποιός ακολουθείς συγκεκριμένες οδηγίες και προσπαθείς να κάνεις πραγματικότητα το όραμα του εκάστοτε σκηνοθέτη. Ως σκηνοθέτης έχεις να διαχειριστείς τα πάντα και να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις κάτι από το μηδέν. Αλήθεια, αγχώνομαι χίλιες φορές παραπάνω ως σκηνοθέτης και κυρίως όχι για μένα, αλλά για τους ηθοποιούς, ώστε να είναι όλα εντάξει και να μη δυσκολευτούν. Γιατί, άπαξ και ξεκινήσει η παράστασή σου, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Και αυτό είναι αρκετά τρομακτικό.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου; Ετοιμάζεις κάτι νέο μετά τον Κυανοπώγωνα;
Φυσικά! Ήδη βρίσκομαι σε πρόβες ως βοηθός σκηνοθέτη για μια υπέροχη δουλειά που θα ανέβει στο Κ4, «Τα παράξενα φώτα», σε σκηνοθεσία Μαρίας Σκαφτούρα, η οποία μιλά για τρεις γυναίκες που αποφασίζουν να πάνε ένα τρελό ταξίδι και αντιμετωπίζουν τρελά σκηνικά. Αλήθεια, δεν θέλω να προδώσω τίποτα. Πρόκειται για ένα ολόφρεσκο κείμενο του Γιάννη Δούμου, με live μουσική και τρεις κοπέλες επί σκηνής να τα δίνουν όλα. Ελάτε και θα μαγευτείτε!
Επίσης, σύντομα θέλω να ξεκινήσω ακόμη μία σκηνοθεσία μου, την οποία είχα παρουσιάσει στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου που έκανα, καθώς και μια άλλη δουλειά με μια υπεραγαπημένη ομάδα ανθρώπων και ένα νέο κείμενο, πραγματικό διαμάντι (όπως και το επώνυμο του συγγραφέα του, περίπου).
Στο Παλκοσένικο αγαπάμε να συλλέγουμε θεατρικές ιστορίες και να τις αποτυπώνουμε σε «ψηφιακό χαρτί». Ιστορίες που μπορεί να συνέβησαν στα παρασκήνια, στην πλατεία, στο φουαγιέ και που ίσως δεν τις φώτισαν οι προβολείς, ωστόσο, για κάποιο λόγο, έμειναν χαραγμένες στη μνήμη. Έχεις κάποια τέτοια στιγμή που να θυμάσαι και να θέλεις να μοιραστείς μαζί μας;
Έχω πολλές, είναι η αλήθεια. Έχω και μία συγκεκριμένη που μου έρχεται πρώτη στο μυαλό με το που διάβασα την ερώτηση. Σε παράσταση, πάνω στη σκηνή, γεμάτη από κοινό, ένας συνάδελφος επιθυμεί να διαβάσει κάτι από ένα χαρτί και, σύμφωνα με τις σκηνοθετικές οδηγίες, το τσαλακώνει μετά και το πετάει. Σε εκείνη τη συγκεκριμένη παράσταση, όμως, κάπως αποφάσισε να μην το τσαλακώσει σωστά.
Ήταν και διπλή, μεγάλη σελίδα τετραδίου, με αποτέλεσμα να κάνει έναν κύκλο στον αέρα και να του καθίσει στο κεφάλι ανοιχτή, σαν καπέλο. Τον κοιτούσαμε τέσσερα άτομα και παλεύαμε να μη γελάσουμε, με πιο αστείο το γεγονός ότι προσπαθούσε να το διώξει από το κεφάλι του, αλλά το χαρτί ήταν αποφασισμένο να μείνει για πάντα καπέλο.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Ο Κυανοπώγωνας” εδώ.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: Online προπώληση: ΚΥΑΝΟΠΩΓΩΝΑΣ | Εισιτήρια εδώ!
Σχετικά Άρθρα:
Συνέντευξη: Εμμανουέλα Κοντογιώργου και Αιμιλία Μήλιου
Συνέντευξη: Βασίλης Τριανταφύλλου