Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας: Κριτική Θεάτρου
Πίσω από πολλές γονεϊκές απαγορεύσεις, δεν κρύβεται πάντα η αγωνία για την προστασία των παιδιών, αλλά η αδυναμία των ίδιων των γονιών να συμφιλιωθούν με τη σεξουαλικότητα, την επιθυμία και τη διαφορετικότητα. Οι προσωπικές τους αναστολές γίνονται οικογενειακοί κανόνες, τα απωθημένα τους μετατρέπονται σε ηθικές επιταγές και η αγάπη σε μηχανισμό ελέγχου. Έτσι, τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς να τους επιτρέπεται πραγματικά να ενηλικιωθούν, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και να διεκδικήσουν τη ζωή που επιθυμούν. Και το παράδοξο είναι πως κοινωνίες που διακηρύσσουν την ελευθερία, συχνά επιβάλλουν στερεότυπα και περιορισμούς, τιμωρώντας έμμεσα όποιον τολμά να ζήσει διαφορετικά.
Στις «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας» του Λούκας Μπαίρφους, το ζητούμενο δεν είναι να κριθεί η επιθυμία της Ντόρας, αλλά να αποκαλυφθεί η βία που γεννά η αδυναμία της κοινωνίας να αποδεχτεί το διαφορετικό. Η ανάγκη της για ελευθερία και αυτοδιάθεση συγκρούεται με τις προκαταλήψεις και την ανάγκη του οικογενειακού περιβάλλοντος να την ελέγξει, στο όνομα της προστασίας και της αγάπης. Το σώμα και η επιθυμία της γίνονται πεδίο κοινωνικού ελέγχου, αναδεικνύοντας το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ορίζει ο ίδιος τη ζωή του, πέρα από τα όρια της κοινωνικά επιβεβλημένης κανονικότητας.
Ποιος είναι τελικά ο πραγματικά εγκλωβισμένος; Εκείνος που διεκδικεί το δικαίωμα να ζήσει ή εκείνοι που δεν αντέχουν να τον αφήσουν ελεύθερο;

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Ντόρα, μία νεαρή γυναίκα που, μετά τη διακοπή της φαρμακευτικής της αγωγής, ανακαλύπτει τον έρωτα, τη σεξουαλικότητα, την ηδονή και την ελευθερία της επιθυμίας. Η αφύπνισή της έρχεται σε αντιπαράθεση με το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, φέρνοντας στο φως την υποκρισία μιας κοινωνίας που μιλάει για αποδοχή, αλλά δυσκολεύεται να αποδεχτεί το διαφορετικό και ό,τι ξεφεύγει από τα προσχήματα.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αντιμετωπίζει το έργο με καθαρή σκηνοθετική ματιά, αναδεικνύοντας ευφυώς τις πολλαπλές του αναγνώσεις. Με όχημα το χιούμορ, φέρνει στην επιφάνεια τις αντιθέσεις που γεννούν οι κοινωνικές συμβάσεις, οι προσωπικές επιθυμίες και οι σχέσεις εξουσίας. Η προσέγγισή του δεν αναλώνεται στον φτηνό εντυπωσιασμό ούτε σε ένα μονοδιάστατο κοινωνικό κατηγορώ. Απεναντίας, αφήνει χώρο στις αμφισημίες, στις αδυναμίες και στα παράδοξα των προσώπων, διατηρώντας ζωντανή και αιχμηρή την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Στον απαιτητικό ρόλο της Ντόρας, η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη παραδίδει μία πραγματικά εξαιρετική ερμηνεία, καθηλωτική στην αμεσότητα και την αλήθεια της. Με εκφραστική τόλμη και αξιοθαύμαστη σκηνική ακρίβεια, ισορροπεί ανάμεσα στην παιδική αθωότητα, την ευαλωτότητα και την αφύπνιση της γυναικείας επιθυμίας, αποδίδοντας έναν χαρακτήρα εύθραυστο αλλά και δυναμικό, αφοπλιστικό αλλά και απρόβλεπτο, χωρίς ίχνος υπερβολής. Μία ερμηνεία που αποτελεί την ψυχή της παράστασης.
Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη προσεγγίζει τη μητρότητα με λεπτότητα και μέτρο, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις, τις αμφιθυμίες και τις εύθραυστες ισορροπίες που τη διαμορφώνουν. Ο Μιχάλης Πανάδης σκιαγραφεί με αληθοφάνεια την αντιφατικότητα της ανδρικής ταυτότητας μέσα από τη σχέση του με τη Ντόρα, αναδεικνύοντας το όριο ανάμεσα στην επιθυμία, την ευαλωτότητα, την εκμετάλλευση και την αποδοχή.

Απολαυστικός ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης στον ρόλο του γιατρού, ενσαρκώνει την επιστημονική αυθεντία και την εξουσία που επιβάλλει την κανονικότητα, φωτίζοντας με εύστοχο τρόπο τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη θεραπευτική φροντίδα και τον περιορισμό της ανθρώπινης ελευθερίας. Ακριβής και στακάτη, η Γιάννα Σταυράκη, στο σύντομο πέρασμά της ως γιαγιά, προσθέτει μία ανθρώπινη φωνή μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον που περιβάλλει τη Ντόρα, δίνοντας υπόσταση στη γενιά της οικογενειακής μνήμης και της βιωματικής εμπειρίας. Συνεπής ο Γιώργος Στάμος στο ρόλο του «διακοσμητικού» πατέρα και επαρκής ο Κώστας Ανταλόπουλος στο ρόλο του μανάβη – αφεντικού της Ντόρας, που όλα τα βλέπει και όλα τα σχολιάζει.

Εξαιρετικά εύγλωττο συμβολικά το σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη. Ένα τεράστιο κρεβάτι με κάγκελα, που παραπέμπει ταυτόχρονα σε χώρο εγκλεισμού και σε ρινγκ, μετατρέποντας τη σκηνή σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην επιθυμία και την καταπίεση. Από τη μία πλευρά, τα λούτρινα παιχνίδια συμβολίζουν την παιδικότητα και την αθωότητα που οι άλλοι επιμένουν να αποδίδουν στη Ντόρα και από την άλλη, τα φρούτα παραπέμπουν στην αισθησιακή αφύπνιση και τη σωματική επιθυμία. Όταν η Ντόρα σταματάει να παίρνει τα χάπια, τα κάγκελα απομακρύνονται. Μία λιτή αλλά δυνατή σκηνική χειρονομία, που μετατρέπει την απελευθέρωση από τον έλεγχο των άλλων σε ορατή θεατρική πράξη.
Οι φωτισμοί του Αποστόλη Κουτσιανικούλη υποστηρίζουν τις εναλλαγές της έντασης και της συναισθηματικής φόρτισης, ενώ τα κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού εντάσσονται οργανικά στη σκηνική αφήγηση. Η μουσική της Ιόλης Σιφονιού και η κινησιολογική επιμέλεια της Άννας Μάγκου «ντύνουν» τη συνολική σκηνική σύνθεση.

Ταμπού. Ενοχές. Επιθυμία. Ελευθερία. Αποδοχή.
Άραγε πόσα πράγματα κρύβονται πίσω από τη λέξη «φυσιολογικό»;
Μία ιστορία που προκαλεί. Μια σύγκρουση που αναστατώνει. Μία παράσταση για όσα δεν λέγονται, για όσα δεν χωράνε σε κανόνες, για όσα μας φέρνουν αντιμέτωπους με τις πιο βαθιές μας βεβαιότητες. Μία παράσταση που ανοίγει πολλές συζητήσεις.
Τολμάς να την δεις;
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Δείτε το trailer: https://www.youtube.com/watch?v=fncHNfTzecs


