Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού Θέατρο Άλφα Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού η εκκωφαντική κραυγή της σιωπής Κριτική Θεάτρου Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος Θέατρο Άλφα Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου

Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού | Κριτική Θεάτρου

GButton

Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού

η εκκωφαντική κραυγή της σιωπής

Κριτική Θεάτρου

Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος

Θέατρο Άλφα

Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου
 

Πηγαίνοντας κανείς να παρακολουθήσει ένα πολυπαιγμένο και πολυβραβευμένο έργο όπως «Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» του Μάρκ Μέντοφ, σίγουρα περιμένει να δει μια δυνατή παράσταση. Στο Θέατρο Άλφα, η έκπληξη που ακολούθησε τις πρώτες σκηνές, γρήγορα μετατράπηκε σε αμείωτο ενδιαφέρον. Παρακολουθήσαμε απνευστί την εξέλιξη της ιστορίας μας επί σκηνής, με τα μάτια ορθάνοιχτα, λες κι όσα γίνονταν εκεί μας τραβούσαν στη δίνη τους…

Βρεθήκαμε σ’ ‘έναν τόπο, όπου συναντιούνται δύο διαφορετικοί κόσμοι: αυτός της Σάρα κι εκείνος του Τζέιμς. Ο κόσμος της Σάρα, της κωφής κοπέλας που εργάζεται ως καθαρίστρια σ΄ένα σχολείο κωφών, είναι εγκλωβισμένος μέσα σε μια εκρηκτική σιωπή. Η ίδια αρνείται να μιλήσει, κινείται με μια απίστευτη δυναμικότητα, υποδηλώνοντας την αντισυμβατική της παρουσία με μια ευρύτατη γκάμα εκφραστικών μέσων, αξιοποιημένη στον μέγιστο βαθμό απ΄την Ευσταθία Τσαπαρέλη.

 

Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
η εκκωφαντική κραυγή της σιωπής
Κριτική Θεάτρου
Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Θέατρο Άλφα
Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου

 

Ο Τζέιμς, ένας βαθύτατα ευαίσθητος δάσκαλος ορθοφωνίας, επιχειρεί να «διαρρήξει» αυτή την σιωπή, βοηθώντας τη Σάρα να εκφραστεί, ενώ παράλληλα την ερωτεύεται. Ο Πάρις Θωμόπουλος ακουμπά τις πιο ευαίσθητες χορδές του ρόλου του με υποκριτική δεξιοτεχνία, εμβαθύνοντας στον χαρακτήρα που υποδύεται με μια σταθερότητα που επιβάλλει τη σκηνική του παρουσία.

Κοινός τους τόπος, η θάλασσα… Η θάλασσα που μετουσιώνεται με ποιητικότητα σ ΄έναν συναισθηματικό χώρο, όπου δύο ερωτευμένοι άνθρωποι επικοινωνούν κι αγαπιούνται. Κι όταν φτάνει η συγκλονιστική σκηνή της διαφωνίας τους, οι θεατές καθηλωμένοι παρακολουθούν την κορύφωσή της. Η κραυγή της Σάρα τα λέει όλα.

Είναι η απεγνωσμένη κραυγή ενός ανθρώπου που έχει συσσωρεύσει όλη την απόρριψη και τη σκληρότητα ενός κόσμου που για όσους είναι διαφορετικοί, λειτουργεί όπως το «κρεβάτι του Προκρούστη». Ο Τζέιμς, στην προσπάθειά του να τη φέρει πιο κοντά του, άθελά του, προς στιγμήν, γίνεται ο εκφραστής αυτής της αφόρητης, πλέον, πίεσης… Η Σάρα εκρήγνυται, κάτω από μια συνθήκη οριακού πόνου και αγανάκτησης. Διεκδικεί την ταυτότητά της . Την αυτονομία της . Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Τα λόγια εκεί περιττεύουν…

 

Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
η εκκωφαντική κραυγή της σιωπής
Κριτική Θεάτρου
Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Θέατρο Άλφα
Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου

 

Οι δύο πρωταγωνιστές συνεισφέρουν με όλο τους το είναι σ ΄αυτή τη μοναδική υποκριτική συνθήκη. Τα μάτια πετούν σπίθες, τα σώματα βρίσκονται σε συμφωνία φάσης, συντονίζονται, αναδεικνύοντας άλλοτε τις συγκρούσεις και την απόσταση κι άλλοτε την έλξη και την τρυφερότητα που υπάρχει ανάμεσά τους…

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, Άντρια Ράπτη, Μιχάλης Γεωργακόπουλος , Δημήτρης Δεληγιάννης και η Σοφία Σίμου, συμπληρώνουν το σκηνοθετικό παζλ. Ερμηνεύοντας τους ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους τους με ευαισθησία και φυσικότητα, δημιουργούν το απαραίτητο πλαίσιο για να εξελιχθεί η υπόθεση και να αναδειχθούν τα βαθύτερα νοήματα αυτής της παράστασης.

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος κατορθώνει να ενώσει σκηνοθετικά, σε κοινό φόντο και ρυθμό, με καινοτόμες παρεμβάσεις, τόσο τους δύο βασικούς, όσο και τους υπόλοιπους ρόλους. Ενσωματώνοντας έντεχνα στη σκηνική του αφήγηση, με σεβασμό, τη νοηματική γλώσσα, την οποία τόσο τα δύο κεντρικά πρόσωπα, όσο και υπόλοιποι ηθοποιοί, αποδίδουν με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο, αναδεικνύει παράλληλα με την εξαιρετικά ισορροπημένη δουλειά που γίνεται επί σκηνής, τη γλώσσα των σωμάτων. Κι εδώ θα δίναμε ένα ακόμη χειροκρότημα!

 

Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
η εκκωφαντική κραυγή της σιωπής
Κριτική Θεάτρου
Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Θέατρο Άλφα
Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου

 

Στο δρόμο προς την έξοδο του θεάτρου μας συνόδευε γι΄αρκετή ώρα ο απόηχος αυτής της παράστασης. Τα βλέμματα, η θάλασσα, οι κινήσεις, έντονες ή αδιόρατες, οι σιωπές που, μαζί με την κραυγή της Σάρα, συνεχίζουν μέσα μας να διεκδικούν το αυτονόητο αίτημα-δικαίωμα, όχι μόνο των κωφών, αλλά και του κάθε ανθρώπου, να γίνεται κοινωνικά αποδεκτός και μέσα από τη διαφορετικότητά του.

Τελικά, αναρωτιόμαστε κι εμείς με τη σειρά μας, μήπως υπάρχει ένας κοινός τόπος, μια «θάλασσα» αγάπης, μέσα στην οποία όλοι θα μπορούσαμε να συναντηθούμε, να γίνουμε αποδεκτοί, να επικοινωνήσουμε και να αναδείξουμε την ύπαρξή μας σ΄ όλες της τις εκφάνσεις;

 

Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
η εκκωφαντική κραυγή της σιωπής
Κριτική Θεάτρου
Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Θέατρο Άλφα
Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου

Δείτε ακόμα