Συνέντευξη Υακίνθη Λάγιου
Επιμέλεια συνέντευξης: Διονύσιος Μαλαπέτσας
Σήμερα στο Παλκοσένικο έχουμε τη μεγάλη χαρά να φιλοξενούμε την ερμηνεύτρια και μουσικό, Υακίνθη Λάγιου και να κουβεντιάζουμε μαζί της με αφορμή την παράσταση «Άη Λαός» σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Στέλιου Βραχνή, στην οποία συμμετέχει και που θα περιοδεύσει σε ολόκληρη τη χώρα, από τον Ιούλιο ως τον Σεπτέμβριο.
Υακίνθη σε καλωσορίζω στο Παλκοσένικο και ξεκινώντας θα θέλαμε να σε γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για σένα, για τις σπουδές σου και με ποιον τρόπο “συνέβαλε” σε αυτές ο Μίκης Θεοδωράκης;
Ξεκίνησα μαθήματα πιάνου με τον πατέρα μου σε ηλικία περίπου τεσσάρων ετών. Αργότερα συνέχισα τις σπουδές μου στο κλασικό πιάνο και, παράλληλα, είχα την τύχη να μαθητεύσω στο κλασικό τραγούδι κοντά στον Κώστα Πασχάλη. Μετά την απώλεια του Κώστα Πασχάλη, αποφάσισα να διευρύνω τη μουσική μου πορεία συνεχίζοντας τις σπουδές μου στην Αγγλία.
Στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι, παράλληλα με τις σπουδές μου, υπηρέτησα ως κωδωνοκρούστρια στον ιστορικό Καθεδρικό Ναό της πόλης. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκα στο Λονδίνο, όπου ακολούθησα σπουδές στο Music and Performance. Λίγο αργότερα, ο Μίκης Θεοδωράκης με επέλεξε να ερμηνεύσω τον «Θρήνο», σηματοδοτώντας την έναρξη της συνεργασίας μου με την Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης.
Ο πατέρας σου, Δημήτρης Λάγιος, είχε γράψει τη μουσική και ο Μιχάλης Μπουρμπούλης τους στίχους στον ιστορικό ομώνυμο δίσκο, «Άη Λαός», που σφράγισε με την ερμηνεία της η Σωτηρία Μπέλλου, ένα έργο που ακούγεται και στην παράσταση. Πως ξεκίνησε η ιδέα ώστε να προκύψει αυτό το πάντρεμα;
Η πρόταση του σκηνοθέτη Στέλιου Βραχνή να συμμετάσχω στο μουσικοθεατρικό ρέκβιεμ «Άη Λαός» με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη ήταν έκπληξη και τιμή. Βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους που θεωρώ πραγματικούς δασκάλους. Όσο για το πάντρεμα του έργου, υπάρχει και μια βαθιά προσωπική συγκίνηση. Ο πατέρας μου, Δημήτρης Λάγιος, και ο Μιχάλης Μπουρμπούλης ήταν δύο Επτανήσιοι δημιουργοί, ο ένας από την Ιθάκη του Οδυσσέα και ο άλλος από τη Ζάκυνθο, το νησί του Σολωμού και του Κάλβου. Η μητέρα μου, μου έχει διηγηθεί πως κάθε συνάντηση τους ήταν μια μικρή ιστορία, γεμάτη δημιουργικότητα, έμπνευση και αγάπη για την Τέχνη.
Η ένωση αυτού του έργου γεννήθηκε από τη συνάντηση αυτών των δημιουργών και της Σωτηρίας Μπέλλου και βρήκε έναν πολύτιμο συνοδοιπόρο στον Αλέκο Πατσιφά της δισκογραφικής εταιρείας «Lyra». Η μοίρα, όμως, στάθηκε σκληρή. Ο Πατσιφάς έφυγε από τη ζωή λίγο αργότερα και η απώλειά του βάρυνε τις ψυχές και των τριών. Ίσως, γι’ αυτό σήμερα αισθάνομαι πως ο ερχομός του Στέλιου Βραχνή στη ζωή αυτού του έργου δεν είναι τυχαία. Σαν να ήρθε για να συνεχίσει το νήμα που δεν κόπηκε ποτέ.
Έχοντας ήδη χαράξει τη δική σου πορεία στο χώρο της μουσικής, εντοπίζεις κοινούς τόπους και επιρροές στη μουσική σου σε σχέση με εκείνη του πατέρα σου;
Το παλεύω καθημερινά, ώστε να μην μπω στη διαδικασία μιας τόσο δύσκολης σύγκρισης. Επιθυμώ κι εγώ, στον βαθμό που μπορώ, να είμαι πρωτοποριακή, αντισυμβατική και να αναζητώ νέους δρόμους έκφρασης. Όπως ο Λάγιος στηρίχτηκε βαθιά στη μελέτη της κλασικής μουσικής αλλά και της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, έτσι κι εγώ μελετώ με πάθος την κλασική μουσική, παράλληλα με τις σύγχρονες τεχνοτροπίες και τις νέες μορφές έκφρασης. Έτσι, θα με βρείτε να δημιουργώ ραδιοφωνικές εκπομπές αφιερωμένες στους κλασικούς συνθέτες, μέσα από τις οποίες επιθυμώ να συμβάλλω ώστε κανένας δημιουργός να μην χαθεί στη λήθη. Παράλληλα, όταν μου δίνεται η ευκαιρία, ερμηνεύω σύγχρονα τραγούδια με έναν δικό μου τρόπο.
Πολλά παιδιά καταξιωμένων καλλιτεχνών αποφασίζουν πως δε θέλουν να ακολουθήσουν μια καριέρα στον ίδιο χώρο, εσύ πότε αποφάσισες πως θέλεις να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική;
Υπηρετώ τη μουσική με έναν διαφορετικό τρόπο από τον Λάγιο. Κάνω αυτοσχεδιασμούς χωρίς να είμαι συνθέτης. Αναζητώ, δοκιμάζω και εξερευνώ διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, πάντα με βαθύ σεβασμό προς τον δημιουργό και το έργο του. Για μένα, η μουσική δεν αποτελεί τόσο μια επαγγελματική διέξοδο όσο μια βαθιά ανάγκη της ψυχής.
Τώρα σε συναντούμε να ερμηνεύεις ως μέλος του χορού της παράστασης. Πως βιώνεις αυτή τη θεατρική εμπειρία και τη συμμετοχή σε έναν περιοδεύοντα θίασο;
Με συγκλονίζουν οι δυναμικές της ομάδας, ο τρόπος με τον οποίο το ατομικό μετατρέπεται σε συλλογικό και το συλλογικό επιστρέφει στο ατομικό. Αυτή την εμπειρία βιώνω κι εγώ και αυτό ακριβώς θέλω να αισθανθεί και το κοινό. Πιστέψτε με, αυτό που μοιραζόμαστε είναι η Τέχνη. Είναι η Τέχνη της ζωής, μια εμπειρία που αφήνει βαθύ ψυχικό αποτύπωμα.
Η παράσταση «Άη Λαός» είναι βασισμένη στο κείμενο των Τρωάδων και αποτελεί όπως διαβάζουμε ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα ενός λαού. Τι πρόκειται να δουν οι θεατές;
Υπάρχουν έργα που δεν περνούν μόνο από τα μάτια, αλλά και από την ψυχή. Ο «Άη Λαός» και οι «Τρωάδες» στηρίζονται στην ίδια ιδέα. Στον πόνο και τον θάνατο που δίνει νόημα στις μάχες και τη ζωή. Ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα ενός λαού. Οι ήττες όπως και οι νίκες είναι στον κύκλο της ζωής. Είναι νομοτελειακές.
Σε μία τόσο σκοτεινή περίοδο, όπως αυτή που ζούμε μπορούν τέτοια έργα να αποτελέσουν τους φάρους που θα μας οδηγήσουν από το εγώ στο εμείς;
Ακριβώς όπως το λέτε. Να παθαίνουμε και να μαθαίνουμε. Τούτη την ώρα βλέπουμε το πάθημα δεν βλέπουμε το μάθημα. Η Τέχνη ας μας διδάξει.
Στο Παλκοσένικο αγαπάμε να συλλέγουμε ιστορίες και στιγμές που μπορεί να μη φωτίστηκαν από τους προβολείς και να έλαβαν χώρα τόσο στη σκηνή, όσο και πέριξ αυτής, στα παρασκήνια, στα καμαρίνια, στην πλατεία, στο φουαγιέ… Έχεις κάποιες τέτοιες στιγμές που να σου έχουν μείνει για κάποιο λόγο χαραγμένες στη μνήμη και που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
Ναι, υπάρχει μια στιγμή που έχει μείνει πολύ βαθιά χαραγμένη μέσα μου. Ήταν με την Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης στην Έφεσο. Θυμάμαι πως, πριν από τη συναυλία, υπήρξαν αρκετές αντιδράσεις και επιφυλάξεις για τη διοργάνωση. Όμως, όταν τελικά το αρχαίο θέατρο της Εφέσου γέμισε και ακούστηκε η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, όλα μεταμορφώθηκαν.
Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική και στο τέλος μας αποθέωσαν. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα βαθιά πως η μουσική έχει τη δύναμη να ενώνει τους ανθρώπους και να ξεπερνά όλα τα σύνορα. Έχω κρατήσει, μάλιστα, και μια πολύ τρυφερή ανάμνηση από εκείνη τη βραδιά: οι άνθρωποι εκεί δυσκολεύονταν να προφέρουν το επώνυμό μου και με φώναζαν «Λάβιου» αντί για «Λάγιου».
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου και κυρίως τα όνειρά σου για το μέλλον;
Η μητέρα μου με δίδαξε να εμπιστεύομαι τη ροή της ζωής χωρίς να παύω να αναζητώ και να δημιουργώ. Και ο Δημήτρης Λάγιος, τα βράδια μου θυμίζει να ονειρεύομαι.
Υακίνθη σε ευχαριστώ πολύ, ήταν μεγάλη χαρά για εμάς να σε φιλοξενήσουμε σήμερα στο Παλκοσένικο και σου εύχομαι ολόψυχα υγεία, ευτυχία και δημιουργικότητα!
Για μένα, ολόκληρη αυτή η συνομιλία και ο κύκλος των ερωτήσεών σας ήταν κάτι που η ψυχή μου αναγνωρίζει ως πρόκληση αυτογνωσίας.
Σας ευχαριστώ βαθιά για αυτά που με κάνατε να σκεφτώ.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Δείτε το επίσημο TRAILER της παράστασης: https://youtu.be/lZgMulvezLU
Σχετικά άρθρα: