Ηρώ Κισσανδράκη: Συνέντευξη
“Η Αλήθεια είναι”
ΠΛΥΦΑ
Επιμέλεια συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Ηρώ σε καλωσορίζω στο Παλκοσένικο και ξεκινώντας θα θέλαμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα. Ποιά ήταν η πρώτη επαφή σου με το θέατρο και πως συνεχίστηκε η σχέση αυτή μέχρι και σήμερα;
Στις πρώτες αναμνήσεις μου είναι ο «Κύκλος με την Κιμωλία» που είχαμε δει στο σχολείο και εκεί κατάλαβα πως κάτι μαγικό συμβαίνει πάνω στην σκηνή. Αν και παιδάκι, θυμάμαι ένα καθηλωτικό συναίσθημα που με είχε κυριεύσει. Από εκεί και μετά ακολούθησα τη θεατρική σχολική ομάδα και έπειτα στην ενήλικη ζωή μου οι σπουδές πάνω σε αυτό ήταν μονόδρομος. Το θέατρο είναι μία καθολική τέχνη που μπορεί να αγγίξει τους πάντες γι αυτό και ως θεατής μου αρέσει να βλέπω πολλές παραστάσεις.

Φέτος σε συναντάμε στην παράσταση «Η αλήθεια είναι», ένα έργο του Δημήτρη Δημητριάδη. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεσαι με δικό του έργο (στο παρελθόν «Ο γύρος του κόμπου» και «Θερισμός»). Ποια χαρακτηριστικά της γραφής του είναι αυτά που σε κινητοποιούν περισσότερο;
Πράγματι, είναι η τρίτη φορά που συναντιέμαι με κείμενό του και εύχομαι να ακολουθήσουν και άλλες. Η ωμότητα και ο κυνισμός της γραφής του είναι τόσο στοχευμένα, καμία του λέξη δεν έχει επιλεχθεί τυχαία, καμία του παύση δεν είναι ανενεργή. Ξέρει να δημιουργεί, πάντα, ένα σύμπαν που αμέσως σε σπρώχνει σε μία ακραία μεν συνθήκη (τις περισσότερες φορές), αλλά πάντα σε κάνει να αναζητάς τη λύτρωση, είτε ως ήρωας, είτε ως θεατής.
Ο Δημητριάδης στο έργο αυτό τραβάει την κουρτίνα και μας αποκαλύπτει τι συμβαίνει μέσα σε μία “αγία” ελληνική οικογένεια. Που εντοπίζεις εσύ τη ρίζα του κακού;
Η ρίζα του κακού… Όλοι αυτήν αναζητούν. Νομίζω πως φταίνε οι ιδέες που κουβαλάμε χωρίς να το ξέρουμε. Μεγαλώνουμε όλοι σε ένα πλαίσιο που μας μαθαίνει τι είναι σωστό και τι δεν είναι. Προγραμματιζόμαστε από τη γέννησή μας να ασπαζόμαστε κάποιες ιδέες ή πεποιθήσεις, οι οποίες είναι τόσο ριζωμένες μέσα μας, που το μυαλό μας αδυνατεί να σκεφτεί πέρα από αυτές.
Το «και αν δεν είναι έτσι;» λίγοι το σκέφτονται και ακόμα λιγότεροι το στηρίζουν με τις πράξεις τους. Επομένως, οι πεποιθήσεις που διατρέχουν όλη την κοινωνική μας αντίληψη είναι σαν να τις κουβαλάμε πια στο γονιδίωμα μας. Από εκεί ξεκινάει…
Παρακολουθείς τη νεοελληνική θεατρική παραγωγή; Έχεις ξεχωρίσει κάποια/κάποιον συγγραφέα;
Ναι και με χαρά βλέπω πως ακούγονται πολλά νέα φρέσκα κείμενα. Νέοι άνθρωποι γράφουν και δημιουργούν πολύ περισσότερο απ’ ότι παλαιότερα. Ίσως γιατί και το κοινό χρειάζεται ανανέωση σε αυτά που βλέπει. Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποιον γιατί δεν τους ξέρω όλους και δεν θα ήθελα να αδικήσω κανέναν, αλλά αυτό που μπορώ να πω είναι πως πολλά από τα σύγχρονα κείμενα αγκαλιάζονται από τους θεατές και θα μείνουν στην παρακαταθήκη του θεάτρου μας.

Πέρα από την υποκριτική, έχεις δοκιμάσει τις δυνάμεις σου σε κείμενο και σκηνοθεσία (“Lemongrass”). Ποιος ρόλος σε χωράει καλύτερα;
Τα βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντα όλα, καθώς ανήκουν όλα στην δημιουργική πλευρά της ζωής που θέλω να ανήκω, αλλά « Η Αλήθεια Είναι…» (που λέει και ο Δημητριάδης) πως περισσότερο συστήνομαι ως ηθοποιός.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου και κυρίως ποια είναι τα καλλιτεχνικά σου όνειρα;
Στόχος είναι να μπορώ να δημιουργώ και να αγκαλιάζονται τα project στα οποία παραβρίσκομαι από το κοινό. Επιθυμία μου είναι οι ιστορίες στις οποίες συμμετέχω να αφορούν τους ανθρώπους και να τους μετακινούν με ωφέλιμο τρόπο στη ζωή τους.



